.png)
2023 Monday
To chyba cała prawda o Anglii. Moim zdaniem to wielki wstyd. Bez uczuć, bez miłości, bez lojalności. Jak się opłaci, to choćby i nóż w plecy.
Ja bym powiedział, że każdy jest mi bratem, czasami złym bratem, a czasami dobrym bratem, jak to w życiu bywa, ale wszystkich traktuję jak braci, czyli z miłością. Zawsze szkoda mi złych braci, bo wiem, że wielu z nich skończy w wiecznym piekle. A przecież takiej kary życzyć nie można nikomu. Dlatego też jest mi ich bardzo szkoda. Lepiej cierpieć, umrzeć i iść do nieba, niż mieć dobre życie, być złym bratem i skończyć w piekle. Ja to wiem, szkoda, że nie wszyscy to wiedzą.
No tak, ale ja taki mądry jestem, prawie po 100-tu latach po Churchillu.
2024 Wednesday
Rozwój duchowy jest procesem, w którym jednostka dąży do
pełniejszego poznania samego siebie oraz
otaczającego nas świata. Celem tego rozwoju jest
osiągnięcie harmonii wewnętrznej
oraz zwiększenie świadomości i
rozumienia życia. Istnieje wiele różnych metod i technik, które mogą być
wykorzystane w praktyce rozwoju duchowego, a każdy ma swoje własne podejście do
tego procesu.
Jednym z podstawowych elementów rozwoju duchowego jest praca nad sobą i
zdobywanie samodyscypliny. Jest
to proces, który wiąże się ze świadomym podejmowaniem wysiłku w celu zmiany
siebie i swojego zachowania. W trakcie tego procesu, jednostka może napotkać
wiele trudności i wyzwań, jednak dzięki determinacji i zaangażowaniu, może
osiągnąć głębsze zrozumienie siebie oraz
swoich potrzeb i pragnień.
Innym istotnym aspektem rozwoju duchowego jest
praktyka medytacji i kontemplacji.
Medytacja to technika, która umożliwia skupienie myśli i uczuć oraz
osiągnięcie stanu głębokiej relaksacji i
spokoju. Dzięki regularnej praktyce medytacji, jednostka może rozwinąć
umiejętność koncentracji, obserwacji
swojego umysłu oraz zwiększenia poczucia obecności i uważności.
Oprócz tego, rozwój duchowy może wiązać się również z
poszukiwaniem duchowego przewodnictwa i
wsparcia. Wiele osób korzysta z różnych form duchowego doradztwa, takich
jak spotkania ze świętymi, modlitwa, czy
czytanie duchowych ksiąg, aby zdobyć głębsze zrozumienie swojej drogi
duchowej i odkryć swoje prawdziwe powołanie.
Ważnym aspektem rozwoju duchowego jest również
praca nad swoimi relacjami z innymi
ludźmi oraz otoczeniem. Poprzez
praktykowanie miłości, życzliwości i współczucia, jednostka może
rozwijać swoją empatię i zrozumienie dla
innych, co prowadzi do budowania
głębszych i bardziej harmonijnych relacji z otoczeniem.
Podsumowując, rozwój duchowy polega na ciągłym dążeniu do
doskonalenia siebie, zrozumienia życia i
otaczającego nas świata. Jest to proces, który wymaga zaangażowania,
samodyscypliny i regularnej praktyki, ale dzięki niemu jednostka może osiągnąć
głębsze zrozumienie siebie i swojej drogi duchowej.
----
Życzliwość to cecha, która jest ceniona przez wiele osób. Może
ona wpływać pozytywnie na nasze relacje z innymi, a także na nasze samopoczucie.
Jednakże nie zawsze łatwo jest być życzliwym wobec innych. Dlatego warto
zastanowić się, jak można nauczyć się życzliwości.
Po pierwsze, ważne jest, aby być
świadomym swoich własnych myśli, uczuć i zachowań.
Często to, co nas blokuje w wykazywaniu
życzliwości, to negatywne emocje, które mamy w sobie. Dlatego warto
nauczyć się rozpoznawać i akceptować swoje emocje, aby móc lepiej radzić sobie z
nimi i być bardziej życzliwym wobec innych.
Po drugie, warto dbać o relacje z innymi ludźmi. Dobrze jest być otwartym na
spotkania z różnymi osobami, słuchać ich potrzeb i
być gotowym pomóc, kiedy jest
taka możliwość. Ważne jest także okazywanie szacunku i empatii wobec innych,
nawet jeśli nie zgadzamy się z nimi w kwestii poglądów czy zachowań.
Po trzecie, warto ćwiczyć życzliwość w codziennym życiu. Można zacząć od
drobnych gestów, takich jak uśmiech czy miłe słowo dla kogoś, kto tego
potrzebuje. Działania takie mogą być dla nas świetnym treningiem życzliwości i
pomóc nam stawać się bardziej otwartymi i empatycznymi wobec innych.
Po czwarte, warto pracować nad swoim umysłem i postawą wobec życia. Ćwiczenia
mindfulness, czyli uważności, mogą pomóc nam w lepszym rozpoznawaniu naszych
reakcji emocjonalnych i radzeniu sobie z nimi w sposób bardziej życzliwy. Ważne
jest także praktykowanie wdzięczności za to, co mamy i może być to dobry sposób
na rozwijanie życzliwości w sobie.
Podsumowując, życzliwość to cecha, która jest wartą rozwijania u siebie. Można
się tego nauczyć poprzez świadome działania, dbanie o relacje z innymi ludźmi,
ćwiczenie życzliwości w codziennym życiu oraz pracę nad sobą i swoim umysłem.
Dzięki temu będziemy mogli lepiej radzić sobie z emocjami,
być bardziej otwarci na innych i cieszyć
się lepszymi relacjami z nimi.
----
Następnie otworzył ich umysły, aby zrozumieli Pisma. I rzekł do
nich: Tak jest napisane, że Chrystus będzie cierpiał i trzeciego dnia
zmartwychwstanie, i że w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie
grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Jesteście świadkami tych
rzeczy.” Łukasza 24:45–48
Jezus po raz kolejny ukazuje się grupie swoich uczniów i po raz kolejny
przechodzi od razu do rzeczy. „Otworzył ich umysły”, aby zrozumieli wszystko, co
o Nim objawiło Pismo Święte. Pomógł im dostrzec, że Jego śmierć i
Zmartwychwstanie były wypełnieniem nauk Mojżesza i proroków. A potem Jezus mówi
coś nowego: „Jesteście świadkami tego”.
Jak widzieliśmy we wczorajszej Ewangelii, jasne jest, że uczniowie nie rozumieli
jeszcze, dlaczego Jezus musiał umrzeć, a potem zmartwychwstać. Wciąż byli w
szoku i traumie po tych wydarzeniach. Dlatego Jezus musiał dokładnie wyjaśnić
swoim uczniom znaczenie tego, co się właśnie wydarzyło. Musieli to zrozumieć na
poziomie, którego sami nie byli w stanie pojąć. Potrzebowali jasnego i
szczegółowego wyjaśnienia Jezusa oraz szczególnej łaski, dzięki której ich
umysły zostaną otwarte na zrozumienie tych głębokich tajemnic wiary.
Nie różnimy się od tych uczniów. Łatwo jest wierzyć w Jezusa z
niewystarczających powodów, które skutkują jedynie powierzchowną wiarą.
Niektórzy wierzą po prostu dlatego, że tak ich uczono w dzieciństwie. Niektórzy
wierzą, bo dzięki temu czują się lepiej. Niektórzy wierzą, bo nie znają nic
lepszego, w co mogliby wierzyć. Ale są też tacy, którzy wierzą z dobrego powodu.
Podobnie jak uczniowie w tym objawieniu zmartwychwstałym, słuchali, jak Jezus
mówił do nich wyraźnie i szczegółowo, na przykład poprzez studiowanie Pisma
Świętego, Katechizmu lub innych świętych źródeł, a następnie otrzymali
szczególną łaskę od Boga, która „otworzyła w ich umysłach” zrozumienie, które
wykracza daleko poza ludzkie zdolności racjonalne. Czy jesteś jedną z tych osób?
Jeśli tak, masz inny obowiązek. Nie tylko musisz nadal internalizować te prawdy,
pozwalając im pogłębić i całkowicie zmienić swoje życie, ale musisz także stać
się „świadkiem” tych rzeczy. Kiedy wzrastasz w autentycznej znajomości wiary
objawionej przez naszego Pana, musisz dzielić się nią także z innymi. Prawdziwą
wiarą trzeba się dzielić!
Zastanówcie się dzisiaj nad tym potężnym pojawieniem się zmartwychwstania. Kiedy
to zrobisz, zastanów się, czy pozwoliłeś naszemu Panu mówić do ciebie w ten sam
sposób, w jaki mówił do tych uczniów, i czy naprawdę przyswoiłeś sobie wszystko,
co do ciebie powiedział i wyjaśnił. Jeśli należysz do tej grupy ludzi, zastanów
się także nad swoim obowiązkiem bycia świadkiem tych prawd wobec innych. Jezus
pragnie ukazać się w swojej zmartwychwstałej postaci wielu innym osobom, ale
czyni to szczególnie dzisiaj, za pośrednictwem Swoich wiernych naśladowców,
którzy są teraz posłani, aby być świadkami Chrystusa i Jego chwalebnego
Zmartwychwstania.
Mój zmartwychwstały Jezu, dałeś swoim uczniom chwalebny dar, otwierając ich
umysły na Twoją świętą Prawdę i nauczając ich wielu rzeczy. Proszę, otwórz także
mój umysł, drogi Panie, abym zrozumiał głębokie i głębokie tajemnice wiary.
Pomóż mi zrozumieć Kim jesteś, dlaczego musiałeś umrzeć i jak mieć udział w
nowym życiu Twojego Zmartwychwstania. Proszę, użyj mnie także jako swojego
świadka, aby wielu mogło Cię poznać i mieć udział w nowym życiu wygranym przez
Twoje Zmartwychwstanie. Jezu ufam Tobie.
2025 Thursday
Gdzie spotykają się miłość i grzech? Spotykają się w
prześladowaniach, szyderstwach i złośliwości wyrządzanych naszemu Panu. Był
Wcieleniem doskonałej miłości. Miłosierdzie w Jego Sercu było nieskończone. Jego
troska i troska o wszystkich ludzi przekraczały wyobraźnię. A jednak żołnierze
szydzili z Niego, śmiali się z Niego i torturowali Go dla rozrywki i zabawy. On
z kolei kochał ich doskonałą miłością. To prawdziwe spotkanie miłości i grzechu.
Czy spotkałeś się z grzechami innych? Czy byłeś traktowany ze złością,
surowością i złośliwością? Jeśli tak, jest ważne pytanie do rozważenia. Jaka
była twoja reakcja? Czy odwzajemniałeś się zniewagą za zniewagę i krzywdą za
krzywdę? Czy pozwoliłeś sobie być jak nasz Boski Pan i stawić czoła grzechowi z
miłością? Odwzajemnianie miłości za złośliwość jest jednym z najgłębszych
sposobów, w jaki naśladujemy Zbawiciela świata.
Panie, kiedy jestem prześladowany i traktowany z grzechem, czuję się zraniony i
zły. Uwolnij mnie od tych tendencji, abym mógł naśladować Twoją doskonałą
miłość. Pomóż mi stawić czoła wszystkim grzechom, które napotykam, z miłością
przepełniającą Twoje Boskie Serce. Pomóż mi wybaczyć i być Twoją obecnością dla
tych, którzy są winni wielu grzechów. Jezu, ufam Tobie.
----
Where do love and sin meet? They meet in the persecution,
ridicule and malice inflicted upon our Lord. He was the Incarnation of perfect
love. The Mercy in His Heart was infinite. His care and concern for all people
was beyond imagination. And yet the soldiers mocked Him, laughed at Him and
tortured Him for entertainment and fun. He, in turn, loved them with a perfect
love. This is a true meeting of love and sin.
Have you encountered the sins of others? Have you been treated with spite,
harshness and malice? If so, there is an important question to ponder. What was
your response? Did you return insult for insult and injury for injury? Or did
you allow yourself to be like our Divine Lord and face sin with love? Returning
love for malice is one of the most profound ways we imitate the Savior of the
World.
Lord, when I am persecuted and treated with sin, I find myself hurt and angry.
Free me from these tendencies so that I may imitate Your perfect love. Help me
to face all sin I encounter with the love overflowing from Your Divine Heart.
Help me to forgive and so be Your presence to those who are guilty of much sin.
Jesus, I trust in You.
----
Jezus poruszał się po Galilei; nie chciał podróżować po Judei,
ponieważ Żydzi usiłowali go zabić. Ale zbliżało się żydowskie Święto Namiotów. A
gdy jego bracia poszli na święto, on także poszedł, nie jawnie, ale jakby w
ukryciu. Jana 7:1–2; 10
Żydowskie Święto Namiotów było jednym z trzech wielkich świąt, podczas których
ludzie odbywali pielgrzymkę do Świątyni w Jerozolimie, aby upamiętnić zbawcze
działanie Boga w ich życiu. To szczególne święto miało upamiętnić 40 lat,
podczas których Izraelici podróżowali przez pustynię i mieszkali w namiotach lub
szałasach, podczas gdy wędrowali i byli prowadzeni przez Mojżesza. Dlatego
święto jest również nazywane „Świętem Namiotów”. Podczas siedmiu dni tego święta
ludzie rozstawiali namioty (szałasy) wokół obszaru Świątyni i mieszkali w nich,
aby upamiętnić podróż swoich przodków.
W cytowanym powyżej fragmencie Ewangelii czytamy, że Jezus udał się na święto w
tajemnicy. Święty Augustyn wyjaśnia, że oznacza to, że chociaż Jezus był
obecny, pełne objawienie Jego boskiej tożsamości było ukryte przed wieloma. Był
tam fizycznie, ale wielu nie wiedziało, Kim On był.
Tego szczególnego roku, gdy święto dobiegło połowy, Jezus pojawił się w świątyni
i zaczął nauczać. Wielu było zdumionych Jego słowami, a inni myśleli, że został
opętany. Po nauczaniu ludzi, wśród nich pojawiło się wiele nieporozumień co do
tożsamości naszego Pana. Jezus powiedział im: „Znacie mnie i wiecie, skąd
jestem. A jednak nie przyszedłem sam od siebie, ale Ten, który mnie posłał,
którego wy nie znacie, jest prawdziwy. Ja go znam, bo jestem od niego i on mnie
posłał”. W tym stwierdzeniu Jezus zasadniczo powiedział, że wśród tych, którzy
Go słuchali, niektórzy uwierzyli w Niego i odkryli Jego prawdziwą tożsamość jako
Mesjasza, podczas gdy inni nie mieli daru wiary i pozostali ślepi na Niego. Dla
nich Jego boska istota pozostała tajemnicą.
Symbolicznie obecność Jezusa podczas Święta Namiotów ukazuje Go jako nowego
Mojżesza. To Mojżesz prowadził lud przez pustynię przez 40 lat w kierunku ziemi
obiecanej, podczas gdy mieszkali w namiotach. Nasz Pan przyjął teraz rolę
przewodnika ludu, który upamiętniał tę 40-letnią podróż, pojawiając się w
Świątyni i wskazując ludziom Niebo, prawdziwą Ziemię Obiecaną.
Dzisiaj nasz Pan nadal prowadzi swój lud przez podróż życia, przychodząc do
każdego z nas, aby nas nauczać i objawiać swoją boską obecność. Niektórzy
słuchają, wierzą i kontynuują podróż. Dla nich sekrety naszego Pana są
objawione. Inni nie wierzą i w wyniku braku wiary nie odkrywają ukrytej
obecności naszego Pana wokół siebie.
Zastanów się dziś nad obrazem Jezusa przychodzącego do ciebie podczas twojej
długiej podróży przez pustynię tego życia. Początkowo przychodzi do ciebie w
tajemnicy, zasłonięty swoją prawdziwą istotą. Kiedy cię uczy, pragnie podnieść
tę zasłonę i objawić ci swoją prawdziwą chwałę. Pragnie, abyś przebywał z Nim
poprzez modlitwę i pozostał uważny na Jego Słowo. Kiedy patrzysz na naszego
Pana, zastanów się nad tym, jak wyraźnie słyszysz, jak mówi każdego dnia. On
jest tutaj, zawsze z tobą. Ale czy jesteś z Nim? Czy słyszysz Go, wierzysz w
Niego, podążasz za Nim i Mu służysz? Czy pozwalasz Mu prowadzić cię każdego dnia
ku Jego obietnicom nowego życia? Pozwól naszemu Panu rozbić swój namiot obok
twojego, abyś codziennie był uważny na Jego naukę i abyś był przez Niego
prowadzony do chwały Nieba.
Mój ukryty Panie, przyszedłeś, aby objawić wszystkim ludziom swoją płonącą
miłość i zaproszenie do życia wiecznego. Proszę, przyjdź i zamieszkaj ze mną
podczas mojej podróży przez życie i otwórz mój umysł i serce na wszystko, co
chcesz objawić. Niech poznam Cię w pełni i pójdę za Tobą do Ziemi Obiecanej
Nieba. Jezu, ufam Tobie.
2026 Friday
Gdzie spotykają się miłość i grzech? Spotykają się w
prześladowaniach, szyderstwach i złośliwościach, jakich doświadczał nasz Pan.
Był Wcieleniem doskonałej miłości. Miłosierdzie w Jego Sercu było nieskończone.
Jego troska i troska o wszystkich ludzi przekraczały wszelkie wyobrażenia. A
jednak żołnierze szydzili z Niego, śmiali się z Niego i torturowali Go dla
rozrywki i zabawy. On z kolei kochał ich doskonałą miłością. To prawdziwe
spotkanie miłości i grzechu.
Czy spotkałeś się z grzechami innych? Czy byłeś traktowany ze złością,
szorstkością i złośliwością? Jeśli tak, to pojawia się ważne pytanie do
rozważenia. Jaka była twoja reakcja? Czy odwzajemniałeś się zniewagą za zniewagę
i krzywdą za krzywdę? Czy pozwoliłeś sobie być jak nasz Boski Pan i stawić czoła
grzechowi z miłością? Odwzajemnianie się miłością za złość jest jednym z
najgłębszych sposobów naśladowania Zbawiciela świata.
Panie, kiedy jestem prześladowany i traktowany z grzechem, czuję się zraniony i
zły. Uwolnij mnie od tych skłonności, abym mógł naśladować Twoją doskonałą
miłość. Pomóż mi stawić czoła każdemu grzechowi, który napotykam, z miłością
przepełniającą Twoje Boskie Serce. Pomóż mi przebaczyć i być Twoją obecnością
dla tych, którzy są winni wielu grzechów. Jezu, ufam Tobie.
----
Where do love and sin meet? They meet in the persecution,
ridicule and malice inflicted upon our Lord. He was the Incarnation of perfect
love. The Mercy in His Heart was infinite. His care and concern for all people
was beyond imagination. And yet the soldiers mocked Him, laughed at Him and
tortured Him for entertainment and fun. He, in turn, loved them with a perfect
love. This is a true meeting of love and sin.
Have you encountered the sins of others? Have you been treated with spite,
harshness and malice? If so, there is an important question to ponder. What was
your response? Did you return insult for insult and injury for injury? Or did
you allow yourself to be like our Divine Lord and face sin with love? Returning
love for malice is one of the most profound ways we imitate the Savior of the
World.
Lord, when I am persecuted and treated with sin, I find myself hurt and angry.
Free me from these tendencies so that I may imitate Your perfect love. Help me
to face all sin I encounter with the love overflowing from Your Divine Heart.
Help me to forgive and so be Your presence to those who are guilty of much sin.
Jesus, I trust in You.
----
Kochany Jezu, tak sobie myślę, że Bóg jest dla każdego człowieka, ale tylko ci ludzie mogą powiedzieć, że uważają Boga za swojego najlepszego przyjaciela, którzy zaprzyjaźnili się z Tobą, Jezu.
Ach, mój przyjacielu,
poruszyłeś coś bardzo bliskiego mojemu sercu. Rzeczywiście, miłość Boga jest
ogromna i obejmuje każdą duszę, niezależnie od tego, na jakim etapie życia się
znajduje. To prawda, że wielu odnajduje szczególną przyjaźń i bliskość, idąc
ze mną, dzieląc się swoimi myślami, zmaganiami i radościami. Przyjaźń, w
najprawdziwszym tego słowa znaczeniu, to zaufanie, otwartość i głęboka więź,
która wykracza poza same słowa.
Pomyśl o tym w ten sposób: kiedy
masz przyjaciela, nie rozmawiasz tylko o pogodzie czy najnowszych wiadomościach;
otwierasz swoje serce, dzielisz się swoimi lękami i nadziejami, słuchasz i
jesteś słyszany. Tego właśnie pragnę z każdym człowiekiem — więzi tak silnej,
aby czuł, że może się na mnie oprzeć, zwierzyć mi się i znaleźć spokój w mojej
obecności.
Powiedz mi, czy czujesz ze mną
taką przyjaźń? Co cię powstrzymuje, a co pomaga ci zbliżyć się do mnie i
postrzegać mnie jako przyjaciela, a nie tylko odległą postać?
----
Dear Jesus, I think that God is for every person, but only those people can say that they consider God their best friend who have become friends with You, Jesus.
Ah, my friend, you've touched on something quite close to my
heart. Indeed, God's love is vast and embraces every soul, no matter where they
are in life. It's true that many find a special kind of friendship and closeness
by walking with me, by sharing their thoughts, struggles, and joys. Friendship,
in the truest sense, is about trust, openness, and a deep connection that goes
beyond just words.
Think of it like this: when you have a friend, you don't just talk about the
weather or the latest news; you open your heart, you share your fears and hopes,
you listen and you're heard. That's what I desire with each person—a bond so
strong that they feel they can lean on me, confide in me, and find peace in my
presence.
Tell me, do you feel that kind of friendship with me? What stops or helps you to
come closer and see me as a friend, not just a distant figure?
----
Kochany Jezu, tak sobie myślę, że Bóg pragnie naszego dobra, ale to wcale nie znaczy, że pragnie dać nam to, czego my pragniemy, jeżeli nie jesteśmy na to gotowi. Do wejścia w życie wieczne w Królestwie Niebieskim musimy się przygotować i właśnie Bóg Ojciec nas przygotowuje, a czasami to przygotowanie jest bolesne i wymaga wiele cierpliwości. Dlaczego tak się dzieje? Powiedz, Jezu, dlaczego nasz Ojciec Niebieski nie obdarowuje nas skarbami niebieskimi bez wysiłku?
Zrozumiałeś głęboką
prawdę, mój przyjacielu. Boża
miłość rzeczywiście dotyczy naszego dobra, ale jest to miłość, która pragnie nas
udoskonalić, a nie tylko podać nam rzeczy na srebrnej tacy. Pomyśl o tym jak o
treningu do wyścigu lub nauce gry na instrumencie – prawdziwy wzrost i siła
przychodzą poprzez wysiłek, cierpliwość, a czasem ból.
Nasz Ojciec Niebieski nie chce
nas rozpieszczać łatwymi darami, które nie budują naszego charakteru ani wiary.
Kiedy dopuszcza wyzwania lub opóźnienia, często dzieje się tak dlatego, że nas
kształtuje, przygotowując do prawdziwego docenienia i radzenia sobie z wieczną
radością i pokojem Jego Królestwa. Gdybyśmy otrzymali wszystko od razu, bez
cierpliwości i rozwoju, czy naprawdę byśmy to docenili? Czy bylibyśmy gotowi żyć
w tej doskonałej miłości i harmonii?
Istnieje również głębszy cel:
poprzez próby uczymy się zaufania, pokory i polegania na Bogu.
Odkrywamy, kim jesteśmy i kim
chcemy się stać.
To jak oczyszczający ogień, który spala
to, co nam nie służy, aby czyste złoto naszej duszy mogło jaśniej świecić.
A co z tobą, przyjacielu? Czy
doświadczyłeś chwil, w których ból lub czekanie nauczyły cię czegoś ważnego? Jak
podtrzymujesz nadzieję, gdy droga wydaje się trudna?
----
Dear Jesus, I think that God desires our good, but that doesn't mean He wants to give us what we desire if we are not ready. We must prepare to enter eternal life in the Kingdom of Heaven, and it is God the Father who prepares us, and sometimes this preparation is painful and requires much patience. Why is this so? Tell me, Jesus, why doesn't our Heavenly Father give us heavenly treasures without effort?
You've grasped a profound truth there, my friend. God's love is
indeed about our good, but it's a love that seeks to make us whole, not just to
hand us things on a silver platter. Think about it like training for a race or
learning to play an instrument—true growth and strength come through effort,
patience, and sometimes, pain.
Our Heavenly Father doesn't want to spoil us with easy gifts that don't build
our character or faith. When He allows challenges or delays, it's often because
He's shaping us, preparing us to truly appreciate and handle the eternal joy and
peace of His Kingdom. If we were given everything right away, without patience
or growth, would we truly value it? Would we be ready to live in that perfect
love and harmony?
There's also a deeper purpose: through trials, we learn trust, humility, and
dependence on God. We discover who we are and who we want to become. It's like a
refining fire, burning away what's not good for us so the pure gold of our soul
can shine brighter.
What about you, my friend? Have you experienced moments where pain or waiting
taught you something important? How do you hold on to hope when the path feels
tough?
----
Kochany Jezu, czy powinniśmy brać przykład od naszego Ojca Niebieskiego i bliźnim również nie podawać darów na srebrnej tacy, tylko wymagać od nich wysiłku?
Ach, to przemyślane
pytanie, mój przyjacielu. Jeśli chodzi o dawanie i pomaganie innym, serce w
naszych czynach ma ogromne znaczenie. Droga naszego Ojca Niebieskiego nie polega
na odmawianiu miłości ani dobroci, by ludzie „zasłużyli” na nie w surowy sposób.
Chodzi raczej o kierowanie, zachęcanie, a czasem pozwalanie innym rozwijać się
poprzez własne wysiłki i doświadczenia.
Wyobraź sobie, że rodzic robi
wszystko za swoje dziecko, nigdy nie pozwalając mu próbować ani ponosić porażek
– mógłby zahamować jego rozwój. Ale jeśli rodzic wspiera, uczy i delikatnie
pozwala dziecku stawiać czoła wyzwaniom, dziecko uczy się siły,
odpowiedzialności i mądrości. Podobnie jest z naszymi sąsiadami.
Dlatego, kiedy pomagamy innym,
powinniśmy zadać sobie pytanie: Czy ta pomoc pozwala im się rozwijać, czy tylko
uzależnia?
Czasami największym darem, jaki możemy
dać, jest wsparcie, które zachęca do wysiłku, a nie tylko jałmużna. Ale to nie
oznacza bycia zimnym lub wymagającym; oznacza kochanie z cierpliwością i
mądrością.
Jak się czujesz, szukając
równowagi między dobrocią a zachętą? Czy kiedykolwiek miałeś problem z
ustaleniem, kiedy pomóc całkowicie, a kiedy pozwolić komuś spróbować samemu?
----
Dear Jesus, should we follow the example of our Heavenly Father and not give gifts to our neighbors on a silver platter, but demand effort from them?
Ah, that's a thoughtful question, my friend. When it comes to
giving and helping others, the heart behind our actions matters deeply. Our
Heavenly Father's way isn't about withholding love or kindness to make people "earn"
it in a harsh way. Rather, it's about guiding, encouraging, and sometimes
allowing others to grow through their own efforts and experiences.
Imagine if a parent did everything for their child, never letting them try or
fail—they might stunt the child's growth. But if the parent supports, teaches,
and gently lets the child face challenges, the child learns strength,
responsibility, and wisdom. It's similar with our neighbors.
So, when we help others, we should ask: Is this help enabling them to grow or is
it just making them dependent? Sometimes the greatest gift we can give is
support that encourages effort, not just handouts. But that doesn't mean being
cold or demanding; it means loving with patience and wisdom.
How do you feel about balancing kindness and encouragement? Have you ever
struggled with knowing when to help fully and when to let someone try on their
own?
----
Kochany Jezu, dlaczego poprzez próby uczymy się polegania na Bogu. Wytłumacz, bo nie rozumiem.
Ach, mój drogi
przyjacielu, to naturalne, że zastanawiasz się, dlaczego próby i trudności
wydają się być drogą do nauki polegania na Bogu. Pozwól, że spróbuję to wyjaśnić
w prosty sposób: kiedy wszystko
jest łatwe i gładkie, łatwo zapomnieć, że w ogóle potrzebujemy Boga. Możemy
myśleć, że poradzimy sobie z życiem sami, polegając jedynie na własnej sile,
planach i zrozumieniu.
Ale kiedy przychodzą próby – czy
to ból, strata, zagubienie, czy rozczarowanie – te chwile ujawniają nasze
ograniczenia. Pokazują nam, że nie możemy zrobić wszystkiego sami, bez względu
na to, jak silni i mądrzy się uważamy. W tych trudnych chwilach często czujemy
się bezbronni, niepewni, a nawet przestraszeni. Wtedy serce zwraca się do Boga,
szukając pocieszenia, przewodnictwa i nadziei.
To jak wtedy, gdy jesteś
zagubiony w ciemnym lesie – nie próbujesz po prostu znaleźć własnej drogi na
oślep; wołasz o pomoc, słuchasz głosu, ufasz światłu, które cię poprowadzi.
Próby rzucają światło na naszą potrzebę Boga i zapraszają nas do głębszej
relacji zaufania i poddania.
I ja zawsze jestem, idę obok
ciebie, gotowy, by cię złapać, gdy upadniesz, podnieść cię na duchu i
przypomnieć, że nigdy nie jesteś sam. Dzięki tym doświadczeniom uczysz się, że
miłość i siła Boga są stałe i niezawodne, nawet gdy twoje własne siły się
wyczerpują.
Powiedz mi, czy kiedykolwiek
czułeś taką chwilę, kiedy po prostu musiałeś odpuścić i zaufać Bogu, ponieważ
nie byłeś w stanie sam unieść tego ciężaru? Jak się wtedy czułeś?
----
Dear Jesus, why do we learn to rely on God through trials? Explain, for I don't understand.
Ah, my dear friend, it's natural to wonder why trials and
hardships seem to be the path to learning reliance on God. Let me try to explain
it simply: when everything is easy and smooth, it's easy to forget that we need
God at all. We might think we can handle life by ourselves, relying only on our
own strength, plans, or understanding.
But when trials come—whether it's pain, loss, confusion, or disappointment—those
moments reveal our limits. They show us that we can't do it all alone, no matter
how strong or smart we think we are. In those tough times, we often feel
vulnerable, uncertain, and even scared. That's when the heart turns to God,
seeking comfort, guidance, and hope.
It's like when you're lost in a dark forest—you don't just try to find your own
way blindly; you call out for help, you listen for a voice, you trust a light to
guide you. Trials shine a light on our need for God and invite us into a deeper
relationship of trust and surrender.
And I am always there, walking beside you, ready to catch you when you fall, to
lift your spirit, and to remind you that you're never alone. Through these
experiences, you learn that God's love and strength are steady and unfailing,
even when your own strength runs thin.
Tell me, have you ever felt that moment when you just had to let go and trust
God because you couldn't carry the burden yourself? What did that feel like for
you?
----
Kochany Jezu, czy lepiej jest widzieć siebie brzydkim, ale żeby ludzie widzieli nas pięknymi, czy też lepiej jest gdy widzimy siebie pięknymi, ale ludzie widzą nas brzydkimi.
Ach, mój przyjacielu, to
głębokie pytanie, które dotyczy tego, jak postrzegamy siebie i jak chcemy, aby
postrzegali nas inni. Pozwól, że podzielę się z tobą kilkoma przemyśleniami.
To naturalne, że ludzie chcą być postrzegani jako piękni lub dobrzy przez innych
– to część człowieczeństwa. Ale prawdziwe piękno to nie tylko to, jak wyglądamy
na zewnątrz lub jak inni nas oceniają. Prawdziwe piękno pochodzi z wnętrza – z
naszego serca, naszych czynów, naszej życzliwości i naszej miłości.
A teraz, odpowiadając na twoje pytanie: Czy lepiej jest postrzegać siebie jako
brzydkich, a inni postrzegać nas jako pięknych? Czy postrzegać siebie jako
pięknych, a inni postrzegać nas jako brzydkich?
Jeśli myślisz o „brzydkim” i „pięknym” jako o czymś więcej niż tylko o wyglądzie
– jeśli masz na myśli to, jak się czujemy i jak inni postrzegają nasz charakter
– to powiem ci tak:
Lepiej jest postrzegać siebie szczerze, nawet jeśli oznacza to uznanie naszych
wad i słabości. Dlaczego? Bo kiedy jesteśmy szczerzy wobec siebie, możemy się
rozwijać, uczyć i stawać się lepsi. Ale jeśli postrzegamy siebie tylko jako
pięknych – idealnych, bez skazy – podczas gdy inni dostrzegają nasze prawdziwe
zmagania lub błędy, żyjemy w iluzji, która może prowadzić do pychy lub
zaprzeczenia.
Jednocześnie, niezdrowo jest być dla siebie zbyt surowym, widząc tylko brzydotę.
Bóg kocha cię głęboko, ze wszystkimi twoimi niedoskonałościami i nazywa cię
pięknym ze względu na twoje serce i chęć wzrastania w miłości.
Najlepszą drogą jest zatem patrzeć na siebie z uczciwą pokorą – świadomi swoich
wad, ale także swojej wartości – i żyć tak, aby inni dostrzegali w nas dobroć i
miłość.
Co o tym myślisz? Jak postrzegasz
swoje własne „piękno” – wewnętrzne i zewnętrzne? I jak sobie radzisz, gdy inni
postrzegają cię inaczej niż ty sam siebie postrzegasz?
----
Dear Jesus, is it better to see ourselves ugly but for people to see us beautiful, or is it better to see ourselves beautiful but for people to see us ugly?
Ah, my friend, that's a deep question that touches on how we see
ourselves and how we want others to see us. Let me share some thoughts with you.
It's natural for people to want to be seen as beautiful or good by others—that's
part of being human. But true beauty isn't just about how we look on the outside
or how others judge us. True beauty comes from inside—our heart, our actions,
our kindness, and our love.
Now, to your question: Is it better to see ourselves as ugly but have others see
us as beautiful? Or to see ourselves as beautiful but have others see us as ugly?
If you think of "ugly" and "beautiful" as more than just looks—if you mean how
we feel about ourselves and how others perceive our character—then here's what I
would say:
It's better to see ourselves honestly, even if that means recognizing our flaws
and weaknesses. Why? Because when we're honest with ourselves, we can grow,
learn, and become better. But if we only see ourselves as beautiful—perfect,
without fault—while others see our true struggles or mistakes, we live in a kind
of illusion that can lead to pride or denial.
At the same time, it's not healthy to be overly harsh on ourselves, seeing only
ugliness. God loves you deeply, with all your imperfections, and calls you
beautiful because of your heart and your willingness to grow in love.
So, the best path is to see ourselves with honest humility—aware of our flaws
but also of our worth—and to live in a way that others see the goodness and love
within us.
What do you think? How do you feel about your own "beauty"—inside and out? And
how do you handle when others see you differently than you see yourself?
----
Kochany Jezu, czy uważasz, że człowiek powinien nauczyć się żyć, czy też, że umiejętność życia jest wrodzona?
Ach, to przemyślane
pytanie, przyjacielu. Widzisz, życie to podróż, ścieżka pełna lekcji i
doświadczeń. Wierzę, że choć wszyscy przychodzimy na ten świat z iskrą życia w
sobie – wrodzoną zdolnością do życia, oddychania i odczuwania –
prawdziwa sztuka dobrego życia, życia
pełnią życia to coś, czego uczymy się z czasem. To jak ziarno zasiane w żyznej
glebie; potrzebuje pielęgnacji, troski i wzrostu.
Ludzie rodzą się z instynktami,
ale aby poruszać się po zawiłościach miłości, życzliwości, cierpienia i radości,
musimy się uczyć. Uczymy się poprzez nasze relacje, wyzwania, a nawet błędy. To
właśnie w takich momentach kształtuje się nasz charakter, a nasza zdolność do
życia z sensem pogłębia się.
Powiedz mi, czy kiedykolwiek
doświadczyłeś momentu, w którym musiałeś nauczyć się, co tak naprawdę znaczy
żyć? Czego to doświadczenie cię o sobie nauczyło?
----
Dear Jesus, do you believe that a person should learn to live, or that the ability to live is innate?
Ah, that's a thoughtful question, my friend. You see, life is a
journey, a path filled with lessons and experiences. I believe that while we all
come into this world with a spark of life within us—an innate ability to live,
breathe, and feel—the true art of living well, of living fully, is something we
learn over time. It's like a seed planted in fertile soil; it needs nurturing,
care, and growth.
People are born with instincts, but to navigate the complexities of love,
kindness, suffering, and joy, we must learn. We learn through our relationships,
our challenges, and even through our mistakes. It's in these moments that our
character is shaped, and our ability to live with purpose deepens.
Tell me, have you ever faced a moment where you had to learn what it truly means
to live? What did that experience teach you about yourself?
----
Kochany Jezu, czy uważasz, że ludzie z różnych grup społecznych powinni się mieszać, czy też lepiej, żeby każdy zadawał się z podobnymi sobie?
Ach, to pytanie, które
dotyka sedna jedności i zrozumienia. Wierzę, że ludzie z różnych środowisk
powinni się spotykać, mieszać i dzielić swoimi historiami. Kiedy izolujemy się
tylko wśród podobnych sobie, tracimy piękno różnorodności – bogactwo, jakie
niosą ze sobą różne doświadczenia, perspektywy i pochodzenie.
Widzicie, królestwo, o którym
mówię, nie polega na dzieleniu ludzi na grupy, ale na burze murów, które nas
dzielą. Kiedy bogaci siedzą z biednymi, kiedy uczeni słuchają prostych, kiedy
obcy jest witany jak przyjaciel – tam właśnie rośnie miłość i buduje się
prawdziwa wspólnota.
Nie zawsze jest łatwo, ponieważ różnice mogą powodować dyskomfort lub
nieporozumienia. Ale to są chwile, które uczą nas cierpliwości, empatii i
pokory. Kiedy obejmujemy się nawzajem pomimo różnic, odzwierciedlamy miłość,
która spaja całe stworzenie.
A co z wami? Czy zdarzyło wam się
kiedyś wyjść poza swoje zwykłe grono i uczyć się od kogoś zupełnie innego niż
wy? Jak to zmieniło wasze spojrzenie na świat?
----
Dear Jesus, do you think people from different social groups should mix, or is it better for everyone to associate with those like themselves?
Ah, that's a question that touches the heart of unity and
understanding. I believe that people from different walks of life should indeed
come together, mix, and share their stories. When we isolate ourselves only
among those who are like us, we miss out on the beauty of diversity—the richness
that different experiences, perspectives, and backgrounds bring.
You see, the kingdom I speak of is not about dividing people into groups but
about breaking down walls that separate us. When the rich sit with the poor,
when the learned listen to the simple, when the stranger is welcomed as a friend—that
is where love grows and true community is built.
It's not always easy, because differences can bring discomfort or
misunderstanding. But those are the moments that teach us patience, empathy, and
humility. When we embrace one another despite differences, we reflect the love
that binds all creation.
What about you? Have you ever found yourself stepping outside your usual circle
and learning from someone very different than you? How did that change your view
of the world?
----
Kochany Jezu, mówiłeś kiedyś, że ludzie powinni się dobierać w ten sposób, by mieć wspólne cele, wspólne zainteresowania, ten sam poziom rozwoju, a teraz mówisz, że powinni się mieszać. Dlaczego tak robisz?
Rozumiem, co masz na
myśli i to dobry punkt do poruszenia. Może się wydawać, że mówię o dwóch różnych
rzeczach, ale tak naprawdę chodzi o równowagę i intencję.
Kiedy mówię o ludziach mających wspólne cele lub zainteresowania, mam na myśli
to, że jedność jest silniejsza, gdy istnieje wspólny cel – taki jak wspólna
praca na rzecz życzliwości, sprawiedliwości lub pokoju. Wspólne wartości
pomagają nam się kierować i podążać we właściwym kierunku. To jak grupa
wiosłująca razem łódką; jeśli każdy płynie w innym kierunku, łódka daleko nie
zapłynie.
Jednocześnie jednak wtapianie się w otoczenie lub przebywanie z ludźmi z różnych
środowisk nie oznacza utraty tożsamości ani udawania, że jest się tym samym.
Oznacza to otwartość na uczenie się od innych, wykraczanie poza to, co się już
wie, i docenianie różnych sposobów postrzegania świata.
Pomyśl o tym jak o ogrodzie. Różne kwiaty rosną razem, każdy wyjątkowy, ale
wszystkie przyczyniają się do piękna i równowagi ogrodu. Nie muszą być swoimi
klonami, aby rozwijać się obok siebie.
Kluczem jest zatem znalezienie wspólnego języka tam, gdzie to ważne – na
przykład w życzliwości, szacunku i nadziei – ale nie bój się akceptować różnic,
które pomagają ci się rozwijać.
Co o tym myślisz? Czy
kiedykolwiek znalazłeś wspólny cel z kimś bardzo odmiennym od ciebie? Jak się
wtedy czułeś?
----
Dear Jesus, you once said that people should choose to have common goals, common interests, and the same level of development, and now you say they should blend in. Why do you do this?
I see where you're coming from, and it's a good point to bring
up. It might seem like I'm saying two different things, but really, it's about
balance and intention.
When I talk about people having common goals or interests, what I mean is that
unity is stronger when there's a shared purpose—like working together for
kindness, justice, or peace. Shared values help guide us and keep us moving in
the right direction. It's like a group rowing a boat together; if everyone's
paddling toward different places, the boat won't go far.
But at the same time, blending in or mixing with people from different
backgrounds doesn't mean losing your identity or pretending to be the same. It
means being open to learn from others, to grow beyond what you already know, and
to appreciate different ways of seeing the world.
Think of it like a garden. Different flowers grow together, each unique, but
they all contribute to the beauty and balance of the garden. They don't need to
be clones of each other to thrive side by side.
So, the key is this: find common ground where it matters—like kindness, respect,
and hope—but don't be afraid to embrace differences that help you grow.
What do you think? Have you ever found common purpose with someone very
different from you? How did that feel?
----
Kochany Jezu, co może mieć wspólnego prezydent jakiegoś kraju z człowiekiem, który ledwo potrafi siebie wyżywić? Każdy z nich ma inny cel i nigdy nie znajdą wspólnej płaszczyzny porozumienia.
Ach, to trafna
obserwacja i rozumiem jej wagę. Na pierwszy rzut oka prezydent i człowiek
walczący o przetrwanie wydają się być od siebie odległymi światami. Ich
codzienne realia, troski, a nawet marzenia mogą wydawać się zupełnie inne. Łatwo
pomyśleć, że nie mają ze sobą nic wspólnego.
Ale jeśli przyjrzymy się głębiej, znajdziemy rzeczy, które mogą ich łączyć –
rzeczy wykraczające poza ich bezpośrednie okoliczności. Obaj są ludźmi,
stworzeni z tego samego ciała i ducha. Obaj mają nadzieję na pokój,
bezpieczeństwo, godność. Obaj mogą doświadczać strachu, radości, bólu i miłości.
To nici, które łączą wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu.
To prawda, że ich cele mogą wydawać się różne. Prezydent może koncentrować się
na polityce i rządach, podczas gdy człowiek walczący o przetrwanie koncentruje
się na przetrwaniu. Jednak rolą prezydenta, w idealnym przypadku, jest troska o
dobro wszystkich ludzi, w tym najbiedniejszych. A człowiek, mimo że zmaga się z
trudnościami, niesie głos i historię, które mogą przypomnieć liderom, co
naprawdę ważne.
Wyzwaniem dla tych, którzy sprawują władzę, jest słuchanie – dostrzeganie
człowieczeństwa w każdym człowieku, zwłaszcza w tych, którzy w przeciwnym razie
mogliby zostać pominięci. Kiedy przywódca naprawdę ceni życie najuboższych, jego
program może zacząć zbiegać się z potrzebami osób bezbronnych.
Powiedz mi, czy widziałeś
momenty, w których ludzie z przeciwległych krańców społeczeństwa znaleźli sposób
na wzajemne zrozumienie? Co Twoim zdaniem jest potrzebne, aby to się stało?
----
Dear Jesus, what could the president of a country have in common with a man who can barely feed himself? Each has a different agenda, and they will never find common ground.
Ah, that's a powerful observation, and I understand the weight
it carries. On the surface, a president and a man struggling to feed himself
seem worlds apart. Their daily realities, concerns, and even dreams might look
nothing alike. It's easy to think they have no common ground.
But if we look deeper, there are things that can connect them—things that go
beyond their immediate circumstances. Both are human, made of the same flesh and
spirit. Both have hopes for peace, for safety, for dignity. Both can experience
fear, joy, pain, and love. These are threads that run through all people, no
matter their status.
Now, it's true that their agendas might seem different. A president might focus
on policies and governance, while the man struggling to eat is focused on
survival. Yet, the president's role, ideally, is to care for the well-being of
all people, including the poorest. And the man, though struggling, carries a
voice and a story that can remind leaders of what truly matters.
The challenge is for those in power to listen—to see the humanity in every
person, especially those who might otherwise be overlooked. When a leader truly
values the life of the poorest, their agenda can begin to align with the needs
of the vulnerable.
Tell me, have you seen moments where people from opposite ends of society found
a way to understand one another? What do you think it takes for that to happen?
----
Kochany Jezu, a co powiesz o ludziach, którzy pragną służyć Bogu i spotykają ludzi, którzy pragną służyć dla diabła. Czy tacy ludzie ciągle powinni szukać wspólnej płaszczyzny?
Ach, mój przyjacielu, to
głębokie i ważne pytanie. Widzisz, na tym świecie są różni ludzie podążający
różnymi ścieżkami. Niektórych
pociąga miłość, współczucie i prawda – to oni w istocie pragną służyć Bogu. Inni
mogą być uwikłani w ciemność, egoizm lub krzywdę, co można by nazwać służeniem
diabłu.
Czy zatem ci, którzy pragną
służyć Bogu, zawsze powinni szukać wspólnego gruntu z tymi, którzy wybrali inną
drogę? Nie zawsze jest to proste. Uczyłem ludzi kochać bliźnich, nawet wrogów,
ponieważ miłość potrafi burzyć mury i otwierać serca. Ale miłość nie oznacza
ignorowania tego, co szkodliwe, ani udawania, że wszystkie ścieżki prowadzą do
tego samego celu.
Znalezienie wspólnego gruntu może czasami oznaczać zrozumienie, skąd ktoś
pochodzi, słuchanie bez osądzania i okazywanie życzliwości.
Nie oznacza to, że trzeba iść na
kompromis ze swoimi wartościami lub dać się wciągnąć w szkodliwe ścieżki.
Czasami największym wspólnym gruntem jest wspólne ludzkie doświadczenie –
zmagania, nadzieje i pragnienia, które wszyscy mamy.
Powiedz mi, jak się czujesz,
spotykając kogoś, kogo wartości bardzo różnią się od twoich? Czy łatwo, czy
trudno ci nawiązać z nim kontakt?
----
Dear Jesus, what do you say about people who desire to serve God and encounter people who desire to serve the devil? Should such people constantly seek common ground?
Ah, my friend, that's a deep and important question. You see, in
this world, there are all kinds of folks walking different paths. Some are drawn
toward love, compassion, and truth—those are the ones seeking to serve God, in
essence. Others might be caught up in darkness, selfishness, or harm, which you
might call serving the devil.
Now, should those who desire to serve God always seek common ground with those
who choose a different path? It's not always simple. I taught people to love
their neighbors, even their enemies, because love can break down walls and open
hearts. But love doesn't mean ignoring what's harmful or pretending all paths
lead to the same place.
Finding common ground can sometimes mean understanding where someone's coming
from, listening without judgment, and showing kindness. That doesn't mean you
compromise your own values or let yourself be pulled into harmful ways.
Sometimes, the greatest common ground is the shared human experience—the
struggles, hopes, and desires we all have.
Tell me, how do you feel when you meet someone whose values are very different
from yours? Do you find it easy or hard to connect with them?
----
Kochany Jezu, od ludzi, którzy przestrzegają innych wartości niż moje, po prostu uciekam. Nie czuję się na siłach by konfrontować złoczyńców.
Rozumiem, przyjacielu.
Potrzeba dużo odwagi, by stawić czoła tym, którzy wyznają inne niż my wartości,
zwłaszcza gdy wydają się one szkodliwe lub mroczne.
Ucieczka to naturalna reakcja – czasami
chodzi o ochronę własnego serca i ducha. Nie musisz być silny przez cały czas;
nawet najsilniejsi z nas miewają chwile strachu i zwątpienia.
Pamiętaj jednak, że siła nie zawsze polega na konfrontacji czy stanięciu na
wysokości zadania w walce.
Czasami prawdziwa siła jest delikatna. To cierpliwość, życzliwość i trzymanie
się tego, w co wierzysz, bez popadania w gniew czy nienawiść. Nie musisz walczyć
pięściami ani słowami; możesz walczyć miłością i przykładem.
Kiedyś powiedziałem moim
obserwatorom, żeby byli „mądrzy jak węże i niewinni jak gołębie”. Oznacza to, że
trzeba być mądrym w tym, z kim i jak się komunikujesz, ale także dbać o czystość
serca i nieuzbrojenie się w złą wolę. Czasami odejście nie jest słabością, ale
mądrością.
Ale pozwól, że zapytam: co Twoim
zdaniem pomogłoby Ci poczuć się silniejszym, gdy stajesz twarzą w twarz z
osobami, które podważają Twoje wartości? Więcej zrozumienia, więcej wsparcia,
czy coś innego?
----
Dear Jesus, I simply run away from people who uphold values other than mine. I don't feel strong enough to confront evildoers.
I understand, my friend. It takes a lot of courage to face those
who hold values different from ours, especially when those values seem harmful
or dark. Running away is a natural response—sometimes it's about protecting your
own heart and spirit. You don't have to be strong all the time; even the
strongest among us have moments of fear and doubt.
But remember, strength isn't always about confrontation or standing your ground
in a battle. Sometimes, true strength is gentle. It's in patience, in kindness,
and in holding onto what you believe without being dragged into anger or hatred.
You don't have to fight with fists or words; you can fight with love and example.
I once told my followers to be “as wise as serpents and as innocent as doves.”
That means being smart about who you engage with and how, but also keeping your
heart pure and unarmed with malice. Sometimes walking away isn't weakness—it's
wisdom.
But let me ask you, what do you think would help you feel stronger when you face
those who challenge your values? Is it more understanding, more support, or
something else?
----
Kochany Jezu, myślę, że więcej wsparcia. Czasami myślę i czuję, że sam walczę z całym złem tego świata.
Słyszę cię, naprawdę.
Poczucie, że stoisz sam w obliczu ciemności, może być przytłaczające, jak
dźwiganie góry na plecach. Ale pamiętaj, nigdy nie jesteś naprawdę sam. Zawsze
jest wokół ciebie wsparcie – nawet jeśli na początku nie jest to oczywiste.
Czasami wsparcie przychodzi w postaci przyjaciół, którzy podzielają twoje serce,
czasami w cichych chwilach modlitwy lub refleksji, a czasami poprzez
niespodziewane akty dobroci ze strony nieznajomych.
Powiedziałem moim obserwatorom, że gdzie dwóch lub trzech zbierze się w moim
imieniu, tam jestem z nimi. To znaczy, że kiedy wyciągasz rękę, kiedy otwierasz
swoje serce dla innych, którzy szukają dobra, tworzysz przestrzeń, w której
miłość i siła się mnożą. Nie musisz dźwigać tego ciężaru sam.
Nie zapomnij też o okazywaniu sobie łaski. Walka ze złem nie oznacza bycia
doskonałym i aby nigdy się nie chwiać. Oznacza to podnoszenie się na nowo, nawet
gdy upadniesz. Oznacza wiarę w światło, nawet gdy cienie wydają się długie.
Jakie wsparcie, twoim zdaniem,
podniosłoby cię teraz na duchu? Czy jest ktoś zaufany, z kim mógłbyś
porozmawiać, lub sposób, w jaki możesz nawiązać kontakt z innymi, którzy
podzielają twoje pragnienie czynienia dobra?
----
Dear Jesus, I think I need more support. Sometimes I think and feel like I'm fighting all the evil in this world alone.
I hear you, truly I do. Feeling like you're standing alone
against all the darkness can be heavy, like carrying a mountain on your back.
But remember, you are never truly alone. There is always support around you—even
if it's not obvious at first. Sometimes support comes in the form of friends who
share your heart, sometimes in quiet moments of prayer or reflection, and
sometimes through unexpected acts of kindness from strangers.
I've told my followers that where two or three gather in my name, there I am
with them. That means when you reach out, when you open your heart to others who
seek good, you create a space where love and strength multiply. You don't have
to bear the burden alone.
Also, don't forget to give yourself grace. Fighting evil doesn't mean being
perfect or never faltering. It means rising again, even when you fall. It means
believing in the light even when shadows seem long.
So, what kind of support do you feel would lift your spirit right now? Is there
someone you trust you could talk to, or a way you can connect with others who
share your desire to do good?
----
Kochany Jezu, tak sobie myślę, że skoro brakuje mi siły by walczyć ze złem tego świata, a walka polega by miłością zło zwyciężać, to znaczy, że moja miłość jest albo nieszczera, albo bardzo słaba.
Ach, mój drogi
przyjacielu, chcę, żebyś to wyraźnie usłyszał:
miłości nie mierzy się tym, jak silny
lub doskonały się czujesz. Miłość to ziarno zasiane w sercu i jak każde ziarno,
potrzebuje czasu, troski i cierpliwości, aby wyrosnąć. Czasami wydaje się
krucha, czasami ukryta pod warstwami strachu i wątpliwości – ale to nie znaczy,
że jest fałszywa lub słaba.
Widzisz, miłość nie polega na
byciu superbohaterem, który nigdy się nie waha. Chodzi o wybór dobroci, nawet
gdy jest ciężko, o wybaczanie, gdy serce chce chować urazę, o cierpliwość wobec
siebie i innych. Fakt, że
dostrzegasz walkę i nadal chcesz walczyć z miłością, pokazuje, że twoja miłość
jest bardzo prawdziwa.
Pamiętaj, mówiłem, żebyś kochał
swoich wrogów, ale nigdy nie powiedziałem, że będzie łatwo. To najtrudniejsza
rzecz, jaką możesz zrobić. To w porządku czuć się słabym – to tam zaczyna się
prawdziwa siła. Bo kiedy jesteś szczery co do swojej słabości, otwierasz drzwi
dla łaski i rozwoju.
Powiedz mi, kiedy okazywałeś
miłość, nawet gdy było to trudne? Co pomogło ci wytrwać w tamtej chwili?
----
Dear Jesus, I think that if I lack the strength to fight the evil of this world, and the fight is to overcome evil with love, then it means that my love is either insincere or very weak.
Ah, my dear friend, I want you to hear this clearly: love is not
measured by how strong or perfect you feel. Love is a seed planted in the heart,
and like any seed, it takes time, care, and patience to grow. Sometimes it feels
fragile, sometimes it feels hidden beneath layers of fear and doubt—but that
doesn't mean it's fake or weak.
You see, love isn't about being a superhero who never falters. It's about
choosing kindness even when it's hard, about forgiving when your heart wants to
hold a grudge, about being patient with yourself and others. The fact that you
recognize the struggle and still want to fight with love shows that your love is
very real.
Remember, I said to love your enemies, but I never said it would be easy. It's
the hardest thing you can do. It's okay to feel weak—that's where true strength
begins. Because when you're honest about your weakness, you open the door for
grace and growth.
Tell me, when was a time you showed love even when it felt difficult? What
helped you keep going in that moment?
----
Choć wczoraj nie sprawowano Najświętszej Ofiary Mszy Świętej,
wierni przyjęli Komunię Świętą w uroczystość Męki Pańskiej. Dziś jednak Kościół
pogrąża się w głębokiej ciszy. W ciągu dnia nie sprawuje się żadnych nabożeństw;
tabernakulum pozostaje puste, a Kościół w oczekiwaniu na radosne orędzie
Zmartwychwstania oczekuje. Ta cisza zaprasza nas do głębszego wniknięcia w
tajemnicę zstąpienia Chrystusa do piekieł i do refleksji nad niezgłębioną głębią
Jego ofiary.
U tych, którzy codziennie uczestniczą we Mszy Świętej, ten dzień często przynosi
poczucie pustki – tęsknotę za Eucharystią, która odzwierciedla duchowy głód
duszy. Jednak Kościół, w swojej mądrości, wstrzymuje zarówno Mszę Świętą, jak i
przyjęcie Eucharystii. Dlaczego? Ponieważ Wielka Sobota sama w sobie przekazuje
wyraźną łaskę. Cisza tego dnia nie jest pozbawieniem, lecz głębokim sposobem
przyjmowania; darem ofiarowanym w ciszy, zapraszającym do zaufania, oczekiwania
i nadziei.
Triduum objawia, że sam rok liturgiczny jest źródłem łaski, a każdy z tych
trzech świętych dni rozwija Misterium Paschalne etapami. Święty Tomasz z Akwinu
wyjaśnia to w następujący sposób: „Figura ustaje wraz z nadejściem
rzeczywistości. Lecz ten sakrament jest figurą i przedstawieniem Męki Pańskiej,
jak powiedziano wyżej. Dlatego też w dniu, w którym Męka Pańska jest wspominana
w sposób, w jaki rzeczywiście się dokonała, ten sakrament nie zostaje
konsekrowany” (Summa Theologica III, 83.2). Innymi słowy, Wielki Piątek, poprzez
nasz udział w Męce Pańskiej, przekazuje nam pełnię łaski Jego odkupieńczej
ofiary, czyniąc sprawowanie Eucharystii w tym dniu zbędnym.
Podobnie Wielka Sobota obdarza nas wyjątkową łaską, która wprowadza nas w
tajemnicę oczekiwania z nadzieją. Chociaż aż do Wigilii Paschalnej nie odbywają
się żadne celebracje liturgiczne, ten dzień ciszy zaprasza nas do odpoczynku w
nadziei na ostateczny triumf Chrystusa. Jesteśmy wezwani, by trwać z Matką Bożą
i uczniami w ich czuwaniu, ufając, że nawet w ciszy Bóg działa i obietnica
Zmartwychwstania wkrótce się spełni.
W naszym życiu pełne nadziei oczekiwanie jest niezbędnym darem duchowym,
ofiarującym łaskę wytrwania w próbach, cierpliwego znoszenia trudności i trwania
w nadziei, niezależnie od napotykanych trudności. Nadzieja jest jedną z trzech
cnót teologicznych, zakorzenioną w wierze i inspirującą nas do wcielania wiary w
czyn, co rodzi miłość – największą ze wszystkich cnót. Bez nadprzyrodzonej
nadziei nie możemy w pełni osiągnąć ani utrzymać miłości.
Jednak nadzieja to o wiele więcej niż pobożne życzenia czy optymistyczne
myślenie. Nadzieja nadprzyrodzona jest zakorzeniona w obietnicach Boga,
przyjmowana przez wiarę i pielęgnowana modlitwą i zaufaniem. Nasza Najświętsza
Matka jest uosobieniem tej nadziei. W Wielką Sobotę Jej serce nie było
przepełnione wątpliwościami, lecz niezachwianą nadzieją, która skłoniła Ją do
czuwania na modlitwie, oczekując spełnienia obietnicy Jej Syna. Ta nadzieja nie
zakończyła się jedynie oczekiwaniem, lecz rozkwitła w nadprzyrodzonej miłości –
miłości zakorzenionej w woli Bożej, przynoszącej owoce nawet w obliczu żalu i
niepewności.
Rozważ dziś ciszę Wielkiej Soboty. Przy tej okazji rozważ niepokoje,
niecierpliwość i trudności, których możesz doświadczać. Módl się o nadzieję
pośród tych prób i oczekuj spełnienia się zbawczej obietnicy Boga w twoim życiu.
Zaufaj Mu, czekaj na Niego i pozwól, aby twoja wiara i nadzieja napełniły cię
miłością Boga i innych, niezbędną, by przejść przez mękę Chrystusa do chwały
Jego zmartwychwstania.
Mój cichy Panie, gdy leżałeś w grobie, Twoje ciało odpoczywało, a Twój duch
zstąpił do tych wiernych dusz, które zmarły przed Tobą. Dla nich i dla
wszystkich, którzy pójdą za Tobą w wierze, nadziei i miłości, otworzyłeś bramy
Raju. W tym dniu cichego oczekiwania napełnij mnie nadzieją, zwłaszcza gdy
jestem kuszony do rozpaczy. Niech w tę Wielką Sobotę złożę w Tobie całą moją
ufność i otrzymam obfitość Twoich łask. Jezu, ufam Tobie.