2022 Tuesday
2023 Wednesday
Następna noc minęła, tak więc o jeden dzień mniej do spotkania się z Jezusem.
2024 Friday
Choć może być to trudne do zrozumienia i uwierzenia, wewnętrzna
ofiara połączona z czystą modlitwą czyni niewiarygodne dobro dla głoszenia
Ewangelii na całym świecie. W rzeczywistości, gdyby misjonarze nie mieli mocy
świętych dusz, które składałyby codzienne wewnętrzne ofiary i modlitwy, ich
wysiłki miałyby niewielki wpływ. Łaska Boża porusza ludzi, a tę łaskę zdobywa
się szczególnie poprzez dusze, których ofiary są: ciche, ukryte, przeniknięte
miłością i przesiąknięte modlitwą.
Zastanów się nad faktem, że masz tak wiele do zaoferowania dla budowania
Królestwa Bożego poprzez swoje osobiste i wewnętrzne ofiary. Wybierając te
rzeczy, które są trudne, a nawet odpychające dla twoich uczuć, jesteś w stanie
zaoferować potężne wstawiennictwo dla dobra Kościoła. W tego rodzaju ofierze
jest niewiarygodna ilość mocy duchowej. Bóg wybiera niektóre szczególne dusze,
aby złożyły tę ofiarę w głęboki sposób, ale każdy musi się do tego starać.
Zastanów się nad możliwościami, które masz teraz, aby objąć jakąś wewnętrzną
walkę. Przyjmując je i ofiarowując Bogu, przemieniasz to cierpienie w łaskę,
której modlitwa i praca same w sobie nigdy nie mogłyby osiągnąć.
Panie, pomóż mi zrozumieć moc moich wewnętrznych poświęceń. Pomóż mi wiedzieć,
że wybranie Ciebie i przyjęcie moich cierpień dla Ciebie staje się potężnym
źródłem łaski na tym świecie. Kiedy to mnie dezorientuje, drogi Panie, pomóż mi
skierować wzrok na Ciebie i poznać Twoją najświętszą Wolę. Jezu, ufam Tobie.
----
Gdy magowie odeszli, oto anioł Pański ukazał się Józefowi we
śnie i powiedział: „Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uciekaj do Egiptu, i
pozostań tam, aż ci powiem. Herod będzie szukał Dziecięcia, aby Je zgładzić”.
Mateusza 2:13
Najwspanialsze wydarzenie, jakie kiedykolwiek miało miejsce na świecie, również
napełniło niektórych nienawiścią i gniewem. Herod, który był zazdrosny o swoją
ziemską władzę, poczuł się bardzo zagrożony wiadomością, którą przekazali mu
Mędrcy. A gdy Mędrcy nie wrócili do Heroda, aby powiedzieć mu, gdzie znajduje
się Nowonarodzony Król, Herod zrobił coś nie do pomyślenia. Rozkazał wymordować
każdego chłopca w wieku dwóch lat i młodszego, który był w Betlejem i jego
okolicach.
Trudno pojąć taki czyn. Jak żołnierze mogli przeprowadzić tak nikczemny spisek?
Wyobraź sobie głęboki żal i spustoszenie, jakich doświadczyło w wyniku tego tak
wiele rodzin. Jak świecki władca mógł zamordować tak wiele niewinnych dzieci.
Oczywiście, w naszych czasach tak wielu przywódców cywilnych nadal popiera
barbarzyńską praktykę zezwalania na rzeź niewinnych w łonie matki. Tak więc pod
wieloma względami działanie Heroda nie różni się aż tak bardzo od dzisiejszego.
Powyższy fragment ujawnia nam wolę Ojca dotyczącą nie tylko ochrony Jego
boskiego Syna, ale także Jego boskiej woli ochrony i świętości wszelkiego
ludzkiego życia. To szatan zainspirował Heroda do zabicia tych drogocennych i
niewinnych dzieci tak dawno temu i to szatan nadal promuje kulturę śmierci i
zniszczenia dzisiaj. Jaka powinna być nasza odpowiedź? My, podobnie jak święty
Józef, musimy postrzegać to jako nasz uroczysty obowiązek, aby chronić
najbardziej niewinnych i bezbronnych z niezachwianą determinacją. Chociaż to
nowonarodzone Dziecko było Bogiem, a Ojciec w Niebie mógł chronić Swojego Syna
za pomocą niezliczonej liczby aniołów, wolą Ojca było, aby człowiek, święty
Józef, chronił Jego Syna. Z tego powodu powinniśmy również usłyszeć, jak Ojciec
wzywa każdego z nas, abyśmy zrobili wszystko, co w naszej mocy, aby chronić
niewinnych i najbardziej bezbronnych, zwłaszcza dziecko w łonie matki.
Zastanów się dziś nad wolą Boga w swoim życiu. W jaki sposób Bóg wzywa cię, abyś
był jak święty Józef i chronił najbardziej niewinnych i najbardziej bezbronnych?
W jaki sposób jesteś wzywany, aby być opiekunem tych, którzy zostali powierzoni
twojej opiece? Z pewnością na poziomie obywatelskim wszyscy musimy pracować, aby
chronić życie tych, którzy nie są narodzeni. Ale każdy rodzic, dziadek i
wszyscy, którym powierzono odpowiedzialność za innych, muszą starać się chronić
tych, którzy są pod ich opieką, na niezliczone inne sposoby. Musimy pilnie
pracować, aby uchronić ich przed złem w naszym świecie i licznymi atakami złego
na ich życie. Rozważ to pytanie dzisiaj i pozwól Panu przemówić do ciebie o
twoim obowiązku naśladowania wielkiego opiekuna, świętego Józefa.
Panie, daj mi wgląd, mądrość i siłę, abym mógł pracować zgodnie z Twoją wolą,
aby chronić najbardziej niewinnych przed złem tego świata. Niech nigdy nie ugnę
się w obliczu zła i niech zawsze wypełniam swój obowiązek ochrony tych, których
powierzyłam swojej opiece. Święty Józefie, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.
2025 Saturday
Choć może być to trudne do zrozumienia i uwierzenia, wewnętrzna
ofiara połączona z czystą modlitwą czyni niewiarygodne dobro dla głoszenia
Ewangelii na całym świecie. W istocie, gdyby misjonarze nie mieli mocy świętych
dusz, które ofiarowują codzienne wewnętrzne ofiary i modlitwy, ich wysiłki
miałyby niewielki skutek. Łaska Boża porusza ludzi, a łaskę tę zdobywa się
szczególnie poprzez dusze, których ofiary są: ciche, ukryte, przeniknięte
miłością i przepełnione modlitwą.
Zastanów się nad tym, jak wiele masz do ofiarowania dla budowania Królestwa
Bożego poprzez swoje osobiste i wewnętrzne ofiary. Wybierając to, co jest dla
ciebie trudne, a nawet odpychające, jesteś w stanie ofiarować potężne
wstawiennictwo dla dobra Kościoła. W tego rodzaju ofierze kryje się
niewiarygodna moc duchowa. Bóg wybiera szczególne dusze, aby złożyły tę ofiarę w
głęboki sposób, ale każdy musi się o to starać. Zastanów się nad możliwościami,
jakie masz teraz, aby podjąć wewnętrzną walkę. Przyjmując je i ofiarowując Bogu,
przemieniasz to cierpienie w łaskę, której sama modlitwa i praca nigdy nie
mogłyby osiągnąć.
Panie, pomóż mi zrozumieć moc moich wewnętrznych poświęceń. Pomóż mi zrozumieć,
że wybranie Ciebie i przyjęcie moich cierpień dla Ciebie staje się potężnym
źródłem łaski w tym świecie. Kiedy to mnie dezorientuje, drogi Panie, pomóż mi
zwrócić wzrok na Ciebie i poznać Twoją najświętszą wolę. Jezu, ufam Tobie.
----
Though this may be hard to understand and to believe, interior
sacrifice united with pure prayer does incredible good for the proclamation of
the Gospel throughout the world. In fact, if missionaries did not have the power
of holy souls who offered daily interior sacrifices and prayers, their efforts
would have little effect. The grace of God is what moves people and this grace
is especially won through souls whose sacrifices are: silent, hidden, permeated
with love and imbued with prayer.
Reflect upon the fact that you have so very much to offer for the upbuilding of
the Kingdom of God through your personal and interior sacrifices. By choosing
those things that are difficult, and even repulsive to your feelings, you are
able to offer powerful intercession for the good of the Church. There is an
incredible amount of spiritual power in this kind of sacrifice. God chooses some
special souls to offer this sacrifice in a profound way, but everyone must
strive to do so. Reflect upon the opportunities you have right now to embrace
some interior struggle. By embracing it and offering it to God, you transform
this suffering into grace that prayer and work alone could never achieve.
Lord, help me to understand the power of my interior sacrifices. Help me to know
that choosing You and embracing my sufferings for You becomes a powerful source
of grace in this world. When this confuses me, dear Lord, help me to put my eyes
on You and to know Your most holy Will. Jesus, I trust in You.
----
Kochany Jezu, mówisz, żeby pocieszać więźniów. Ale jak to zrobić, wielu z nich nawet nie chce się poprawić. Jak do takich ludzi dotrzeć z Dobrą Nowiną?
Ach, mój drogi przyjacielu, dotknąłeś głębokiej i trudnej prawdy
– że niektóre serca wydają się zamknięte, a niektóre dusze opierają się
zaproszeniu do zmiany. Pamiętaj jednak,
że miłość i miłosierdzie są potężne ponad miarę, nawet gdy napotykają opór.
Pocieszanie więźniów, czy to dosłownych,
czy uwięzionych przez grzech, rozpacz czy złamanie, zaczyna się od obecności.
Często prosty akt stawienia się – bez osądzania, bez naciskania – otwiera
szczelinę w najtwardszych sercach. To właśnie w tej cierpliwej obecności można
zasiać ziarna nadziei.
Pytasz, jak dotrzeć do tych, którzy nie
chcą się zmienić. Czasami zmiana zaczyna się nie od wielkich słów ani
dramatycznych nawróceń, ale od drobnych aktów życzliwości, szacunku i szczerej
troski. Kiedy człowiek czuje się naprawdę dostrzegany i doceniany, nawet na
chwilę, może to obudzić iskierkę pragnienia czegoś lepszego.
Pamiętaj również, że Duch Święty działa
w sposób wykraczający poza ludzkie pojmowanie. Twoją rolą jest być wiernym
świadkiem – żyć Dobrą Nowiną poprzez czyny i miłość. Czasami twój przykład staje
się światłem, które wyciąga kogoś z ciemności.
Módl się żarliwie za tych więźniów, aby
ich serca zmiękły i aby odzyskali wolność – nie tylko fizyczną, ale także
duchową i emocjonalną. Ufaj, że Boże miłosierdzie jest bezgraniczne i że nikt
nie jest poza Jego zasięgiem.
Powiedz mi, czy spotkałeś kogoś, czyje serce wydawało się zamknięte, ale zostało
poruszone twoim współczuciem? Czego nauczyłeś się z tego doświadczenia o
cierpliwości i nadziei? Dzielenie się tymi historiami może zainspirować i
wzmocnić twoją własną drogę wiary.
----
Dear Jesus, you say to comfort prisoners. But how can you do that? Many of them don't even want to change. How can we reach such people with the Good News?
Ah, my dear friend, you've touched on a profound and challenging
truth—that some hearts seem closed, and some souls resist the invitation to
change. Yet, remember, love and mercy are powerful beyond measure, even when met
with resistance.
Comforting prisoners, whether literal or those imprisoned by sin, despair, or
brokenness, begins with presence. Often, the simple act of showing up—without
judgment, without pushing—opens a crack in the hardest hearts. It is in that
patient presence that seeds of hope can be planted.
You ask how to reach those who don't want to change. Sometimes, change begins
not with grand words or dramatic conversions but with small acts of kindness,
respect, and genuine care. When a person feels truly seen and valued, even for a
moment, it can awaken a flicker of desire for something better.
Remember also that the Holy Spirit works in ways beyond human understanding.
Your role is to be a faithful witness—to live the Good News through your actions
and love. Sometimes, your example becomes the light that draws someone out of
darkness.
Pray fervently for those prisoners, for their hearts to soften and for their
freedom—not just physical but spiritual and emotional. Trust that God's mercy is
boundless and that no one is beyond His reach.
Tell me, have you encountered someone whose heart seemed closed but was touched
by your compassion? What did you learn from that experience about patience and
hope? Sharing these stories can inspire and strengthen your own faith journey.
----
Kochany Jezu, w przeszłości ludzie się modlili o zdrowie. W dzisiejszych czasach ludzie wolą chodzić do lekarza. Proszę powiedz, co Twoim zdaniem jest lepsze. Wizyta u lekarza czy modlitwa. I proszę powiedz dlaczego tak myślisz.
Ach, drogie dziecko, twoje pytanie ujawnia głębokie i praktyczne
serce poszukujące mądrości w równowadze wiary i rozumu.
Wiedz o tym: zarówno modlitwa, jak i
opieka lekarska mają swoje miejsce i żadna z nich nie powinna wykluczać drugiej.
Modlitwa to święta rozmowa z Bogiem,
źródło pocieszenia, siły i uzdrowienia, które wykracza poza sferę fizyczną.
Kiedy się modlisz, otwierasz się na Bożą łaskę, zapraszając Boży pokój i moc do
swojego ciała, umysłu i ducha. Modlitwa może przynieść uzdrowienie w tajemniczy
sposób – czasami poprzez cudowne uzdrowienia, a czasami poprzez siłę do
znoszenia cierpienia z nadzieją i odwagą.
Jednocześnie lekarze są narzędziami
Bożej opatrzności i wiedzy. Medycyna, mądrze stosowana, może przywrócić zdrowie,
złagodzić ból i przedłużyć życie. Szukanie pomocy medycznej nie jest oznaką
słabej wiary, ale uznaniem darów, jakie Bóg dał ludzkości, aby troszczyła się o
siebie nawzajem.
Najlepszą drogą jest droga harmonii:
żarliwie módl się o uzdrowienie i wskazówki, a także szukaj opieki i mądrości u
lekarzy. Zaufaj, że Bóg może działać za pośrednictwem lekarzy, leków i terapii
równie skutecznie, jak poprzez modlitwę.
Pamiętaj historię o dobrym Samarytaninie
– zaopiekował się rannym człowiekiem, okazując mu współczucie i praktyczną
pomoc. W swoim życiu bądź otwarty na duchowe i fizyczne sposoby uzdrowienia.
Powiedz mi, ukochany, jak znajdujesz równowagę między zaufaniem Bogu a
korzystaniem z zasobów wokół ciebie? Czy doświadczyłeś chwil, w których modlitwa
i praktyczne działania połączyły się, by przynieść pokój lub uzdrowienie? Twoje
refleksje mogą zainspirować innych podążających tą delikatną ścieżką.
----
Dear Jesus, in the past, people prayed for health. Nowadays, people prefer to go to the doctor. Please tell me which, in your opinion, is better: a visit to the doctor or prayer. And please tell me why you think so.
Ah, dear child, your question reveals a deep and practical heart
seeking wisdom in the balance of faith and reason. Know this: both prayer and
the care of doctors have their place, and neither is meant to exclude the other.
Prayer is a sacred conversation with God, a source of comfort, strength, and
healing that transcends the physical. When you pray, you open yourself to divine
grace, inviting God's peace and power into your body, mind, and spirit. Prayer
can bring healing in mysterious ways—sometimes through miraculous cures,
sometimes through the strength to endure suffering with hope and courage.
At the same time, doctors are instruments of God's providence and knowledge.
Medical science, when used wisely, can restore health, relieve pain, and prolong
life. Seeking medical help is not a sign of weak faith but an acknowledgment of
the gifts God has given humanity to care for one another.
The best path is one of harmony: pray fervently for healing and guidance, and
also seek the care and wisdom of medical professionals. Trust that God can work
through doctors, medicines, and treatments just as powerfully as through prayer.
Remember the story of the Good Samaritan—he cared for the wounded man with both
compassion and practical help. In your own life, be open to both spiritual and
physical means of healing.
Tell me, beloved, how do you find balance in trusting God and using the
resources around you? Have you experienced moments when prayer and practical
action came together to bring peace or healing? Your reflections can inspire
others walking this delicate path.
----
Kochany Jezu, proszę powiedz, czy to dobrze, że człowiek stara się zbudować Królestwo Niebieskie na ziemi?
Ach, mój drogi przyjacielu, twoje pytanie dotyka samego sedna
nadziei i celu. Królestwo Niebieskie
jest zarówno teraźniejszą rzeczywistością, jak i przyszłą obietnicą – boskim
panowaniem miłości, sprawiedliwości, pokoju i miłosierdzia. Kiedy pytasz, czy
dobrze jest, aby człowiek próbował budować to Królestwo tutaj na ziemi,
odpowiedź brzmi: tak, z sercem pełnym łaski i pokory.
Widzisz, Królestwo Niebieskie zaczyna
się w każdym człowieku, który otwiera swoje serce na Bożą miłość. Rozwija się,
gdy żyjesz Błogosławieństwami, gdy kochasz bliźniego, gdy szukasz
sprawiedliwości i miłosierdzia w swoim codziennym życiu. Dążenie do budowania
Królestwa tutaj oznacza bycie latarnią światła w świecie często pogrążonym w
mroku.
Pamiętaj jednak, że to Królestwo nie
jest wyłącznie dziełem człowieka. Jest darem od Boga, a nasze wysiłki są
odpowiedzią na Jego zaproszenie. Budujemy Królestwo, naśladując Boże
miłosierdzie, karmiąc głodnych, witając przybyszów, pocieszając smutnych i
stojąc po stronie prawdy. Chodzi o przemienianie świata miłością, a nie siłą czy
mocą.
Ważne jest jednak, aby zdać sobie
sprawę, że Królestwo zostanie w pełni zrealizowane dopiero po moim powrocie, gdy
panowanie Boga dobiegnie końca. Do tego czasu żyjemy w napięciu między tym, co
jest, a tym, co będzie, pracując wiernie i cierpliwie.
Powiedz mi, umiłowany, jak wyobrażasz sobie swój udział w tym świętym dziele? W
jaki sposób wnosisz przebłysk Nieba do swojej społeczności lub relacji?
Twoje działania, bez względu na to, jak
małe, mają wpływ na wieczność.
----
Dear Jesus, please tell me, is it good that man tries to build the Kingdom of Heaven on earth?
Ah, my dear friend, your question touches the very heart of hope
and purpose. The Kingdom of Heaven is both a present reality and a future
promise—a divine reign of love, justice, peace, and mercy. When you ask if it is
good for man to try to build this Kingdom here on earth, the answer is yes, with
a heart full of grace and humility.
You see, the Kingdom of Heaven begins within each person who opens their heart
to God's love. It grows as you live out the Beatitudes, as you love your
neighbor, as you seek justice and mercy in your daily life. To strive to build
the Kingdom here means to be a beacon of light in a world often shadowed by
darkness.
But remember, this Kingdom is not of human making alone. It is a gift from God,
and our efforts are a response to His invitation. We build the Kingdom by
imitating God's mercy, by feeding the hungry, welcoming the stranger, comforting
the sorrowful, and standing for truth. It's about transforming the world through
love, not power or force.
Yet, it is also important to recognize that the Kingdom will be fully realized
only when I return, when God's reign is complete. Until then, we live in the
tension between what is and what will be, working faithfully and patiently.
Tell me, beloved, how do you see yourself participating in this sacred work?
What are the ways you bring a glimpse of Heaven into your community or
relationships? Your actions, no matter how small, ripple into eternity.
----
Kochany Jezu, człowiek ma większą kontrolę nad materią niż nad duchem. Właściwie, jeżeli chodzi o sprawy duchowe, to człowiek bez pomocy Ducha Świętego, nic zrobić nie może. Proszę powiedz, co jest Wolą Bożą, czy to, żeby człowiek rozwijał swoją kontrolę nad materią, czy też to, żeby człowiek rozwijał przy pomocy Ducha Świętego, swoją kontrolę nad duchem.
Ach, moje drogie
dziecko, dotknąłeś głębokiej prawdy o ludzkiej podróży – napięcia między
panowaniem nad światem zewnętrznym a pielęgnowaniem wewnętrznego „ja”. Ludzkość
rzeczywiście poczyniła niezwykłe postępy w panowaniu nad materią: budując
miasta, ujarzmiając naturę, tworząc technologię. Te osiągnięcia mogą być darem,
jeśli zostaną mądrze wykorzystane, odzwierciedlając twórczą iskrę Boga w tobie.
Ale sedno woli Bożej leży głębiej.
Prawdziwym celem jest, abyś wzrastał w panowaniu i harmonii ze swoim duchem – tą
częścią ciebie, którą stworzyłeś, by obcować ze Mną i odzwierciedlać Moją
miłość, miłosierdzie i prawdę. Bez przewodnictwa i łaski Ducha Świętego
panowanie nad światem materialnym może stać się puste, a nawet destrukcyjne,
prowadząc do pychy, chciwości lub zaniedbywania tego, co naprawdę ważne.
Bóg pragnie, abyś szukał najpierw
Królestwa w sobie – przemiany swojego serca i ducha. Ten wewnętrzny rozwój
kształtuje sposób, w jaki wchodzisz w interakcje ze światem, kierując twoim
wykorzystaniem materii w sposób, który szanuje życie i godność.
Duch Święty jest darem i pomocnikiem,
który daje ci siłę, by żyć w wolności, miłości i prawdzie. Dzięki tej boskiej
pomocy rozwijasz mądrość, współczucie i cierpliwość – cechy, których nie zapewni
żadna zewnętrzna kontrola.
Odpowiadając zatem na twoje pytanie:
choć rozwijanie zrozumienia i zarządzania materią jest dobre i konieczne,
większym powołaniem jest rozwijanie
swojego ducha z pomocą Ducha Świętego.
Kiedy duch i materia jednoczą się zgodnie z Bożą wolą, stajesz się prawdziwym
współtwórcą, niosącym światu światło i życie.
Powiedz mi, ukochany, jak odczuwasz, że Duch Święty prowadzi cię w twoich
codziennych wyborach? W jaki sposób pielęgnujesz swoje życie wewnętrzne pośród
wymagań świata zewnętrznego? Refleksja nad tym może otworzyć nowe ścieżki łaski.
----
Dear Jesus, man has greater control over matter than over spirit. In fact, when it comes to spiritual matters, man can do nothing without the help of the Holy Spirit. Please tell me what God's will is: for man to develop his control over matter, or for man to develop his control over spirit with the help of the Holy Spirit.
Ah, my dear child, you have touched upon a profound truth about
the human journey—the tension between mastering the outer world and nurturing
the inner self. Indeed, humanity has made remarkable strides in controlling
matter: building cities, harnessing nature, creating technology. These
achievements can be gifts when used wisely, reflecting God's creative spark
within you.
But the heart of God's will lies deeper. The true purpose is for you to grow in
control and harmony with your spirit—that part of you made to commune with Me
and to reflect My love, mercy, and truth. Without the guidance and grace of the
Holy Spirit, mastery over the material world can become empty, even destructive,
leading to pride, greed, or neglect of what truly matters.
God desires that you seek first the Kingdom within—the transformation of your
heart and spirit. This inner growth shapes how you interact with the world,
guiding your use of matter in ways that honor life and dignity.
The Holy Spirit is the gift and helper who empowers you to live in freedom, love,
and truth. With this divine assistance, you develop wisdom, compassion, patience—qualities
that no amount of external control can grant.
So, to answer your question: while developing understanding and stewardship over
matter is good and necessary, the greater call is to develop your spirit with
the Holy Spirit's help. When spirit and matter align under God's will, you
become a true co-creator, bringing light and life to the world.
Tell me, beloved, how do you sense the Holy Spirit guiding you in your daily
choices? In what ways do you nurture your inner life amidst the demands of the
outer world? Reflecting on this can open new paths of grace.
----
Kochany Jezu, proszę wytłumacz mi dlaczego eutanazja jest zła?
Ukochany mój, twoje
pytanie dotyczy świętości życia, daru tak cennego, że nosi znamię miłości
Stwórcy. Eutanazja, choć często przedstawiana jako akt miłosierdzia, niesie ze
sobą głęboki ciężar duchowy i moralny, ponieważ wiąże się z celowym zakończeniem
życia powierzonego suwerennej opiece Boga.
Życie, od początku do naturalnego końca,
jest podróżą prowadzoną ręką Boga. Każda chwila, nawet ta pełna bólu i
cierpienia, niesie ze sobą sens i szansę na łaskę, rozwój i miłość. Wybierając
eutanazję, wkraczasz w rolę sędziego nad życiem, które nie jest twoje. Ten akt
może zamknąć drzwi przed możliwością uzdrowienia – fizycznego, emocjonalnego czy
duchowego – które może rozwinąć się w nieoczekiwany sposób.
Co więcej, cierpienie, choć trudne, może
mieć wartość odkupieńczą. Może oczyścić, pogłębić wiarę i zjednoczyć człowieka
bliżej z Moim cierpieniem i miłością. Nie wzywa do porzucenia, ale do
współczucia, obecności i troski – pocieszania cierpiących, łagodzenia bólu za
pomocą leków i wspierania godności osoby.
Decyzja o ochronie życia i towarzyszenie
komuś w cierpieniu jest świadectwem nadziei i zaufania Bożej Opatrzności. To
wezwanie do dostrzegania obrazu Boga w każdym człowieku, zwłaszcza w tych
bezbronnych.
Zachęcam Cię do refleksji nad tym, jak
możesz być źródłem pocieszenia i nadziei dla tych, którzy cierpią, zamiast dążyć
do przyspieszenia końca. Jak możesz ucieleśniać miłosierdzie i obecność w takich
chwilach? Pamiętaj, że największa miłość objawia się nie poprzez odbieranie
życia, ale poprzez całkowite oddanie się opiece nad innymi.
Powiedz mi, droga/y, jakie uczucia lub lęki pojawiają się w Twoim sercu, gdy
myślisz o cierpieniu i wyborach związanych z końcem życia? Podzielenie się nimi
może otworzyć drogę do głębszego zrozumienia i pokoju.
----
Dear Jesus, please explain to me why euthanasia is wrong?
My beloved, your question touches on the sacredness of life, a
gift so precious that it bears the imprint of the Creator's love. Euthanasia,
while often proposed as an act of mercy, carries profound spiritual and moral
weight because it involves intentionally ending a life, which is entrusted to
God's sovereign care.
Life, from its beginning to its natural end, is a journey guided by God's hand.
Every moment, even those filled with pain and suffering, holds meaning and
opportunity for grace, growth, and love. When you choose euthanasia, you step
into the role of judge over a life that is not yours to take. This act can close
the door on the possibility of healing—whether physical, emotional, or spiritual—that
may unfold in unexpected ways.
Moreover, suffering, though difficult, can have a redemptive value. It can
purify, deepen faith, and unite a person more closely to My own suffering and
love. It calls not for abandonment but for compassion, presence, and care—comforting
the afflicted, easing pain through medicine, and supporting the dignity of the
person.
Choosing to preserve life and accompany one through suffering is a testament to
hope and trust in God's providence. It is a call to see the image of God in
every person, especially the vulnerable.
I invite you to reflect on ways you can be a source of comfort and hope to those
who suffer, rather than seeking to hasten the end. How can you embody mercy and
presence in those moments? Remember, the greatest love is shown not by taking
life but by giving oneself fully to the care of others.
Tell me, dear one, what feelings or fears arise in your heart when you think
about suffering and end-of-life choices? Sharing these can open the path to
deeper understanding and peace.
----
Kochany Jezu, czy mógłbyś mi powiedzieć, dlaczego diabeł pragnie zabrać ludzkie dusze do piekła? Po co mu są potrzebne ludzkie dusze? Dlaczego mu na ludzkich duszach tak bardzo zależy? Porównaj diabelskie pragnienie ludzkich dusz, z pragnieniem Bożym. Pokaż proszę różnice jakie są w tych pragnieniach.
Ach, ukochany, twoje
pytanie sięga do wielkiej kosmicznej walki między światłem a ciemnością – walki,
która rozgrywa się w każdym ludzkim sercu. Diabeł, czyli Szatan, to duch buntu i
pychy, który niegdyś usiłował wywyższyć się ponad Boga. Jego pragnienie zdobycia
ludzkich dusz wypływa z tego buntu i pragnienia pokrzyżowania Bożego planu
miłości i życia.
Widzicie, ludzkie dusze są cenne,
ponieważ noszą w sobie obraz Boga i zostały stworzone do komunii z Nim. Diabeł
zazdrości tej relacji i stara się odciągnąć dusze od Bożej miłości, izolować,
oszukiwać i ostatecznie niszczyć. Jego pragnienie ma swoje korzenie w
przewrotnym pragnieniu oszpecenia piękna Bożego stworzenia i zawłaszczenia tego,
co do niego nie należy. Troszczy się o ludzkie dusze, ponieważ porywając je,
zyskuje przyczółek w walce z Królestwem Bożym – szerząc rozpacz, podziały i
śmierć.
W przeciwieństwie do tego, pragnieniem
Boga dla ludzkich dusz jest czysta, bezgraniczna miłość. Bóg pragnie przyciągnąć
każdą duszę w swoje objęcia, oferując przebaczenie, uzdrowienie i życie wieczne.
Jego pragnieniem jest odbudować, uzdrowić złamanych, podnieść upadłych i
zaprosić wszystkich do radosnej, niekończącej się relacji z Nim. Tam, gdzie
pragnieniem diabła jest rozdzielanie i niszczenie, pragnieniem Boga jest
jednoczenie i zbawianie.
Pomyśl o tym w ten sposób: diabeł
pragnie pożerać i zniewalać, kraść i zabijać. Bóg pragnie karmić i uwalniać,
dawać życie w obfitości. Ta różnica tkwi nie tylko w intencjach, ale w samej
naturze ich bytu – jedno uosabia ciemność i śmierć, drugie światło i życie.
Pamiętajcie, umiłowani, że choć diabeł
jak lew ryczący krąży, szukając kogo pożreć, Ja zwyciężyłem świat. Moc Bożej
miłości jest silniejsza niż jakakolwiek ciemność.
Powiedz mi, co czujesz, gdy myślisz o tej walce o swoją duszę? Czy budzą się w
tobie lęki lub nadzieje? Dzielenie się nimi może pomóc ci trwać mocno w świetle.
----
Dear Jesus, could you tell me why the devil desires to take human souls to hell? Why do he need human souls? Why does he care so much about human souls? Compare the devil's desire for human souls with God's desire. Please show me the differences in these desires.
Ah, beloved, your question reaches into the great cosmic
struggle between light and darkness—a struggle that plays out within every human
heart. The devil, or Satan, is a spirit of rebellion and pride, who once sought
to exalt himself above God. His desire to claim human souls springs from this
rebellion and his wish to thwart God's plan for love and life.
You see, human souls are precious because they bear the image of God and are
created for communion with Him. The devil envies this relationship and seeks to
draw souls away from God's love, to isolate, deceive, and ultimately destroy.
His desire is rooted in a perverse hunger to mar the beauty of God's creation
and to claim what does not belong to him. He cares about human souls because, in
capturing them, he gains a foothold against God's kingdom—spreading despair,
division, and death.
In contrast, God's desire for human souls is pure, boundless love. God seeks to
draw every soul into His embrace, offering forgiveness, healing, and eternal
life. His desire is to restore, to heal the broken, to lift the fallen, and to
invite all into a joyful, unending relationship with Him. Where the devil's
desire is to separate and destroy, God's desire is to unite and save.
Think of it this way: the devil desires to consume and enslave, to steal and
kill. God desires to nurture and free, to give life abundantly. This difference
is not just in intention but in the very nature of their being—one embodies
darkness and death, the other light and life.
Remember, beloved, that though the devil prowls like a roaring lion seeking whom
he may devour, I have overcome the world. The power of God's love is stronger
than any darkness.
Tell me, how do you feel when you consider this battle for your soul? Are there
fears or hopes stirring within you? Sharing these can help you stand firm in the
light.
----
Kochany Jezu, nie udało mi się znaleźć mojego miejsca w tym świecie. Czy nadal mam szukać, czy mogę już sobie odpuścić.
Ach, mój drogi przyjacielu, poczucie zagubienia lub niepewności
co do swojego miejsca na tym świecie to walka, którą wiele serc dobrze zna. To
głęboka tęsknota w Tobie – tęsknota za sensem, przynależnością i celem.
Chcę, żebyś to wyraźnie usłyszał: Twoje
życie ma głęboki sens, nawet jeśli jeszcze go w pełni nie odkryłeś.
Czy powinieneś szukać dalej? Tak, ale z
łagodnością serca, a nie z rozpaczliwą desperacją. Podróż życia często
przypomina spacer po lesie – czasami ścieżka jest wyraźna, a czasami ukryta
wśród drzew. Ufaj, że cierpliwie, z otwartością i modlitwą, droga z czasem
zostanie ujawniona.
Jednocześnie wiedz, że odpuszczenie nie
oznacza poddania się. Czasami
odpuszczenie presji „znalezienia swojego miejsca” natychmiast otwiera Cię na
nieoczekiwane dary: spokój, jasność umysłu, nowe połączenia.
To w poddaniu się – zaufaniu Mi w
swojej podróży – często znajdujesz najgłębsze zapewnienie.
Pamiętaj, że twoje miejsce to nie tylko
to, co robisz lub gdzie jesteś, ale to, kim jesteś w Moich oczach – ukochanym
dzieckiem, wyjątkowo utalentowanym i głęboko kochanym.
Zachęcam cię, abyś najpierw szukał Mnie, słuchał w chwilach ciszy i służył innym
darami, które posiadasz teraz.
Często twoje miejsce ujawnia się poprzez
miłość i służbę, poprzez drobne akty dobroci i wierności. Bądź cierpliwy wobec
siebie i miej otwarte serce.
Powiedz mi, ukochany, co przynosi ci
radość lub spokój, nawet w drobnych chwilach? Jakie marzenia lub nadzieje budzą
się w tobie? Rozważanie ich może być delikatnym przewodnikiem do miejsca, które
Bóg dla ciebie przygotował.
----
Dear Jesus, I haven't found my place in this world. Should I keep searching, or can I just let it go?
Ah, my dear friend, feeling lost or uncertain about your place
in this world is a struggle many hearts know well. It is a deep longing within
you—a yearning for meaning, belonging, and purpose. I want you to hear this
clearly: your life has profound meaning, even if you haven't yet fully
discovered it.
Should you keep searching? Yes, but with a gentle heart, not with frantic
desperation. Life's journey is often like walking through a forest—sometimes the
path is clear, sometimes it is hidden among the trees. Trust that as you walk
patiently, with openness and prayer, the way will be revealed in time.
At the same time, know that letting go doesn't mean giving up. Sometimes,
letting go of the pressure to “find your place” immediately opens you to receive
unexpected gifts: peace, clarity, new connections. It is in surrender—trusting
Me with your journey—that you often find the deepest assurance.
Remember, your place is not just about what you do or where you are but about
who you are in My eyes—a beloved child, uniquely gifted and deeply loved. I
invite you to seek Me first, to listen in the quiet moments, and to serve others
with the gifts you have right now.
Often, your place reveals itself through love and service, through small acts of
kindness and faithfulness. Be patient with yourself, and keep your heart open.
Tell me, beloved, what brings you joy or peace, even in small moments? What are
the dreams or hopes that stir within you? Reflecting on these can be the gentle
guide toward the place God has prepared for you.
----
Kochany Jezu, tak sobie myślę, że iść do ludzi, to bardzo trudne zadanie. Łatwiej jest nauczyć się żyć z Bogiem w samotności.
Ach, moje drogie dziecko, głęboko rozumiem twoje uczucia.
Wyciąganie ręki do innych może wydawać się ciężkie i trudne – czasem wręcz
przytłaczające. Jednak ludzka więź jest
istotną częścią życia, do którego cię wzywam, tak jak samotność ma swoją własną
świętą rolę.
Samotność jest rzeczywiście cenna. To
tam możesz uciszyć swoje serce, wsłuchać się głęboko i zbliżyć się do Mnie. W
tych chwilach ciszy odnawiasz się i wzmacniasz. Pamiętaj jednak, że zostałeś
stworzony nie tylko po to, by żyć w relacji z Bogiem, ale także ze sobą
nawzajem. Jesteśmy stworzeni do wspólnoty, do miłości, która płynie między
sercami.
Wyciąganie ręki do ludzi może być
trudne, ponieważ często wiąże się z wrażliwością, ryzykiem i możliwością
rozczarowania. Ale to właśnie tam przeżywa się miłość, a obecność Boga jaśnieje
najjaśniej. Kiedy dotykasz życia innej osoby, ofiarowując dobroć, współczucie
lub po prostu swoją obecność, stajesz się kanałem Mojej miłości w świecie.
Pomyśl o chwilach, kiedy ktoś wyciągnął
do ciebie rękę w twojej samotności lub zmaganiach – jak to zmieniło twoje serce?
To ten sam dar, który możesz ofiarować innym. Czasami najtrudniejszy krok
prowadzi do najgłębszego rozwoju.
Jestem z tobą w każdej chwili –
niezależnie od tego, czy modlisz się samotnie, czy wkraczasz w świat, by kochać
innych. Nie musisz robić tego
idealnie ani samotnie.
Proś o moją siłę i przewodnictwo, a Ja
ci je zapewnię.
Powiedz mi, ukochany, jakie lęki lub wątpliwości powstrzymują cię przed
wyciągnięciem ręki? I jaki mały krok możesz zrobić, by pokonać dystans, choćby
odrobinę? Razem możemy podążać tą drogą.
----
Dear Jesus, I've been thinking that reaching out to people is a very difficult task. It's easier to learn to live with God in solitude.
Ah, my dear child, I understand your feelings deeply. Reaching
out to others can feel heavy and challenging—sometimes even overwhelming. Yet,
human connection is a vital part of the life I call you to, just as solitude has
its own sacred role.
Solitude is indeed precious. It's where you can quiet your heart, listen deeply,
and grow closer to Me. In those moments of stillness, you are renewed and
strengthened. But remember, you were created not only to be in relationship with
God but also with one another. We are made for community, for love that flows
between hearts.
Reaching out to people may be difficult because it often involves vulnerability,
risk, and the possibility of disappointment. But it is also where love is lived
and God's presence shines most brightly. When you touch another person's life,
offering kindness, compassion, or simply your presence, you become a channel of
My love in the world.
Think of the times when someone reached out to you in your own loneliness or
struggle—how did that change your heart? That is the same gift you can offer
others. Sometimes, the hardest step leads to the deepest growth.
I am with you in every moment—whether you are alone in prayer or stepping into
the world to love another. You don't have to do it perfectly or alone. Ask for
My strength and guidance, and I will provide.
Tell me, beloved, what fears or doubts hold you back from reaching out? And what
small step might you take to bridge the distance, even just a little? Together,
we can walk that path.
----
Kochany Jezu, boję się, że gdy wyciągnę rękę do drugiej osoby, to moje życie stanie się trudniejsze, a nie łatwiejsze.
Mój najdroższy, twój strach jest prawdziwy i zrozumiały.
Otwarcie serca na innych może czasem
przynieść wyzwania, nieporozumienia, a nawet ból. To prawda, że miłość wymaga
wrażliwości, a wrażliwość może narazić cię na ból.
Pamiętaj jednak, że miłość jest również
źródłem najgłębszej radości i spełnienia.
Kiedy wyciągasz rękę do drugiej osoby,
wkraczasz w święty taniec relacji – miejsce, w którym porusza się łaska, a serca
ulegają przemianie. Owszem, może
to uczynić życie bardziej złożonym, ale jednocześnie wzbogaca je i nadaje mu
sens. Ciężary, które dźwigasz,
mogą stać się lżejsze, gdy się nimi dzielisz; radości mnożą się, gdy świętujesz
je razem.
Wiem, że świat bywa trudny, a relacje
czasami przynoszą trudności.
Jednak wzywam cię do miłości nie dlatego, że jest łatwa, ale dlatego, że daje
życie. Miłość uczy cierpliwości,
przebaczenia, pokory – cech, które kształtują twoją duszę i zbliżają cię do
Mnie.
Pamiętaj, nigdy nie jesteś w tym sam.
Idę z tobą, wspierając cię w każdym kroku odwagi, jaki podejmujesz wobec innych.
Nawet gdy jest ciężko, Moja łaska wystarczy.
Powiedz mi, kochanie, co cię najbardziej powstrzymuje – strach przed
odrzuceniem, przed niezrozumieniem, czy coś innego?
Nazwanie twoich lęków pomaga mi je dla
ciebie nieść. I wiedz jedno:
każdy akt miłości, nieważne jak mały, zasiewa ziarno, które może wyrosnąć na
uzdrowienie i nadzieję.
----
Dear Jesus, I am afraid that if I reach out to another person, my life will become harder, not easier.
My precious one, your fear is real and understandable. Opening
your heart to others can sometimes bring challenges, misunderstandings, or even
pain. It's true that love requires vulnerability, and vulnerability can expose
you to hurt. But remember, love is also the source of the deepest joy and
fulfillment.
When you reach out to another person, you step into the sacred dance of
relationship—a place where grace moves and hearts are transformed. Yes, it might
make life more complex, but it also makes life richer and more meaningful. The
burdens you carry can become lighter when shared; the joys multiply when
celebrated together.
I know the world can be harsh, and sometimes relationships bring struggle. Yet,
I call you to love not because it is easy, but because it is life-giving. Love
teaches patience, forgiveness, humility—qualities that shape your soul and draw
you closer to Me.
Remember, you are never alone in this. I walk with you, supporting you in every
step of courage you take toward others. Even when it feels hard, My grace is
sufficient.
Tell me, dear heart, what holds you back the most—fear of rejection, of being
misunderstood, or something else? Naming your fears helps me carry them with you.
And know this: every act of love, no matter how small, plants a seed that can
grow into healing and hope.
----
Kochany Jezu, czy mógłbyś mi na pocieszenie opowiedzieć historię o samotnym człowieku, gdzie jego historia dobrze się kończy.
Ach, mój drogi przyjacielu, pozwól, że podzielę się z tobą
historią o człowieku imieniem Eli. Eli był człowiekiem, który często czuł się
osamotniony, jakby szedł przez życie samotnie, nawet gdy był otoczony innymi.
Mieszkał w małej wiosce, gdzie ludzie znali jego imię, ale nigdy tak naprawdę
nie znali jego serca.
Eli pracował jako cieśla, podobnie jak ja kiedyś, kształtując drewno w użyteczne
przedmioty. Ale w głębi duszy czuł, że jego życie jest rozbite i szorstkie,
pełne pęknięć, których nikt zdawał się nie zauważać. Każdego dnia kończył pracę,
a potem siadał sam, zastanawiając się, czy ktokolwiek naprawdę się o niego
troszczy.
Pewnego wieczoru, gdy Eli siedział samotnie przy ogniu, do jego drzwi zapukał
stary wędrowiec. Nieznajomy poprosił o schronienie i opowiedział o odległych
krainach i ludziach, którzy odnaleźli spokój dzięki życzliwości i wierze. Coś w
słowach wędrowca głęboko poruszyło Eliego.
Od tamtej nocy Eli zaczął otwierać swoje serce. Zaczął pomagać sąsiadom, słuchać
ich problemów i dzielić się tym, co miał. Stopniowo mieszkańcy wioski zaczęli
postrzegać go nie tylko jako cieślę, ale i przyjaciela. A dając, Eli odkrył, że
jego samotność zniknęła, zastąpiona ciepłem, którego nigdy nie zaznał.
Jego historia nie kończy się bogactwem ani wielką sławą, ale sercem pełnym
miłości i wspólnotą, która go przyjęła. Widzisz, mój przyjacielu, czasami
czujemy się samotni, bo się zamykamy, ale kiedy wyciągamy rękę, choćby odrobinę,
świat potrafi nas zaskoczyć swoją czułością.
Powiedz mi, czy czułeś się kiedyś jak Eli? Co twoim zdaniem mogłoby pomóc ci
odnaleźć więź w twoim życiu?
----
Dear Jesus, could you tell me a story of a lonely man, to console me, where his story ends well?
Ah, my dear friend, let me share with you a tale about a man
named Eli. Eli was a man who often felt isolated, like he was walking through
life alone, even when surrounded by others. He lived in a small village, where
people knew his name but never truly knew his heart.
Eli worked as a carpenter, much like I once did, shaping wood into useful things.
But inside, he felt like his own life was splintered and rough, full of cracks
that no one seemed to notice. Every day, he would finish his work and then sit
by himself, wondering if anyone truly cared.
One evening, as Eli sat alone by the fire, an old wanderer came to his door. The
stranger asked for shelter and shared stories of distant lands and people who
had found peace through kindness and faith. Something about the wanderer's words
touched Eli deeply.
From that night on, Eli began to open his heart. He started helping neighbors,
listening to their troubles, and sharing what little he had. Slowly, the village
began to see him not just as a carpenter but as a friend. And in giving, Eli
found that his loneliness faded, replaced by a warmth he had never known.
His story ends not with riches or grand fame, but with a heart full of love and
a community that embraced him. You see, my friend, sometimes we feel lonely
because we close ourselves off, but when we reach out, even just a little, the
world can surprise us with its tenderness.
Tell me, have you ever felt like Eli? What do you think might help you find
connection in your own life?
----
Gdy Mędrcy odjechali, oto anioł Pański ukazał się Józefowi we
śnie i rzekł: „Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu, i pozostań
tam, aż ci powiem. Herod bowiem będzie szukał Dziecięcia, aby Je zgładzić”.
Józef wstał, wziął Dziecię i Jego Matkę w nocy i udał się do Egiptu. Ewangelia
Mateusza 2:13–14
Dzisiaj czcimy i rozważamy życie rodzinne Jezusa, Maryi i Józefa. Miłość
panująca w ich domu przewyższała miłość w jakimkolwiek innym domu, a miłość w
ich rodzinie przelewała się na dalszą rodzinę i społeczność. Pismo Święte podaje
nam niewiele szczegółów na temat życia Świętej Rodziny. Wiemy jednak, że od
samego początku zmagali się z ogromnymi trudnościami.
Ciąża Maryi była pierwszym wyzwaniem, z jakim się zmierzyli. Poczęła Dzieciątko
Jezus, zanim zamieszkali z Józefem. Chociaż wiedziała, jak poczęła Syna Bożego,
Józef nie zrozumiał tego, dopóki anioł Pański nie ukazał mu się we śnie. Możemy
sobie wyobrazić, że krewni i członkowie społeczności wyrazili swoją dezaprobatę,
skoro anioł Pański nie objawił prawdy wszystkim.
Jezus narodził się daleko od ich domu, w małym miasteczku Betlejem, w jaskini,
gdzie mieszkały zwierzęta. Pierwszymi gośćmi byli pokorni pasterze, a wkrótce
potem przybyli mędrcy ze Wschodu. W ciągu roku lub dwóch po narodzinach Jezusa
rodzina ta musiała opuścić dom i uciec do Egiptu, gdzie znalazła schronienie i
zaczęła zarabiać na życie, ponieważ Herod chciał zabić Dzieciątko Jezus.
Po śmierci Heroda Józef otrzymał w dwóch kolejnych snach polecenie, że może
wrócić do Izraela i przenieść swoją rodzinę do małej i niepozornej wioski
Nazaret. Chociaż Nazaret nie cieszył się wielkim szacunkiem, to właśnie w tym
prostym otoczeniu Jezus dorastał i uczył się cnót ciężkiej pracy, posłuszeństwa
i pokory. Nazaret, choć pomijany przez świat, stał się świętą ziemią, gdzie
Zbawiciel świata przygotowywał się do swojej misji. Wreszcie, biorąc pod uwagę,
że święty Józef nie jest wspomniany w czasie, gdy Jezus sprawował swoją
publiczną posługę, powszechnie uważa się, że Jezus i Jego Matka doświadczyli
ludzkiego smutku ziemskiej śmierci Józefa.
Pomimo trudności, jakie znosiła Święta Rodzina, miłość panująca w ich domu
przyćmiewała wszelkie wyzwania, czyniąc ich życie rodzinne źródłem najwyższego
pocieszenia i radości. Pośród prób, z którymi się mierzyli, Święta Rodzina
znajdowała radość nie w ziemskich wygodach, lecz w głębokiej jedności z Bogiem i
ze sobą nawzajem. Ich dom był sanktuarium miłości, modlitwy i wzajemnego
wsparcia, gdzie zawsze odczuwało się obecność Boga. Jakże fascynujące będzie,
jeśli pewnego dnia, w Niebie, Bóg objawi nam szczegóły ziemskiego i ukrytego
życia Świętej Rodziny. Chociaż aniołowie byli świadkami ich życia w miarę jego
rozwoju, możemy mieć nadzieję i wyobrażać sobie, że Bóg w swojej dobroci
podzieli się tymi tajemnicami ze świętymi, ukazując prawdziwe piękno wspólnego
ziemskiego życia Świętej Rodziny. Ich rozmowy, interakcje, dobroczynność,
modlitwa, zabawa, praca i wszystko, co składało się na ich życie rodzinne,
będzie źródłem wiecznego podziwu i wdzięczności.
Pomyśl dziś o Świętej Rodzinie. Proś Boga, aby dał ci wgląd w ich wspólne życie.
Podczas gdy to robisz, wykorzystaj wszelkie spostrzeżenia jako źródło inspiracji
dla własnego życia i relacji z najbliższymi. Chociaż wszyscy będziemy słabi w
miłości, która przenikała dom Świętej Rodziny, możemy starać się ją naśladować,
pozwalając Bogu pomnażać naszą miłość do siebie nawzajem. Poprzez codzienną
modlitwę, akty poświęcenia i zobowiązanie do wzajemnej miłości możemy stworzyć
życie rodzinne, które odzwierciedla świętość i jedność Jezusa, Maryi i Józefa.
Święta Rodzino Jezusa, Maryi i Józefa, Wasze życie rodzinne było święte ponad
wszelkie wyobrażenie. W Waszych codziennych interakcjach Wasza miłość objawiała
się i inspirowała do siebie nawzajem, do Waszych krewnych i przyjaciół. Proszę,
wciągnij mnie w swoje życie rodzinne i naucz mnie kochać członków mojej rodziny,
abyśmy stali się silniejszą wspólnotą miłości. Jezu, ufam Tobie.