Nowa strona 1

2023 Tuesday

Nasze szczęście również zależy od naszych zmysłów. Od tego jak spostrzegamy świat i co spostrzegamy. Jeżeli ludzie spostrzegają zło, to raczej nie mogą być szczęśliwi, a jeżeli spostrzegają dobro, to mogą być szczęśliwi. Pytanie jest teraz takie, jak człowiek może uchronić się od spostrzegania zła?

Zanim zło zaakceptuje zmiany, to albo musi się nasycić, albo wypalić. Jedno i drugie doprowadzi do zapomnienia. I właśnie na tym polega wyzwolenie dobra spod władzy zła. Albo zło zabije i w ten sposób uwolni dobro, albo się zmęczy i samo odejdzie, albo się nasyci i już przestanie pragnąć czynić zło. W tym samym czasie, dobro musi ćwiczyć się w cierpliwości, a ponieważ dobro ma życie wieczne, tak więc nie musi się dobro niczym przejmować. Bo dobro dobrze wie, że czas goi wszelkie rany, a nawet po śmierci, następuje zmartwychwstanie. Jezus jest kochany, że nas tego wszystkiego nauczył. Kocham Cię Boże i za wszystko bardzo mocno dziękuję. Myślę, że jestem szczęśliwy, chociaż jeszcze nie wolny, ale też i jeszcze nie doskonały. Dopiero doskonałość może dać mi prawdziwą wolność, albo śmierć.

Teraz sobie pomyślałem, znowu odwrotnie niż wierzyłem do dzisiaj. Pomyślałem sobie, że tak naprawdę, to nikt nie pragnie mojej śmierci. Bo gdyby komuniści mnie zabili, to cóż by zyskali? Myślę, że tylko śmierć człowieka, który ich kocha. A jak kapitaliści by mnie zabili, to przecież zyskali by dokładnie to samo. Czyli śmierć człowieka, który ich również kocha. Teraz sobie myślę, że tak naprawdę, to nikt zabić mnie nie chce. Bo przecież gdyby ktoś chciał mnie zabić, to dawno by już to zrobił. Owszem nadal są ludzie zazdrośni o moje szczęście, dlatego mogą być tacy, co pragną bym cierpiał. Ale, takich, którzy by chcieli bym nie żył, to raczej nie ma na tym świecie nikogo.

----

Teraz sobie pomyślałem, że już nie czekam na śmierć, ale czekam na zmartwychwstanie. Innymi słowy nie myślę już o uwolnieniu się od zła, ale o rozpoczęciu życia w Królestwie Niebieskim, a to przecież dwa zupełnie inne oczekiwania. Być może są ludzie, którzy nigdy nie umrą? Myślę, że nawet o takich ludziach uczył Jezus Chrystus. Podobno są ludzie zombie, czyli tacy, co mają ciało, ale duszy już nie mają. Być może zombie's dusza jest już w innym wymiarze rzeczywistości, a tu na ziemi po prostu pozostało tylko ciągle jeszcze żyjące ciało. Ciało bez duszy. Innymi słowy pozostał tylko żyjący robot, a dusza tego robota już jest albo w Niebie, albo oczywiście w piekle. Bo przecież wiemy, że nie wszystkie dusze, będą zbawione, i nie wszystkie dusze otrzymają życie wieczne w Niebie.

----

Stan psychiczny człowieka zakochanego, to nic innego jak stan marzycielski. Nic dziwnego, że łatwo jest rozpoznać ludzi zakochanych, albo takich co wyglądają na zakochanych. Tacy nie potrafią skoncentrować się na swojej pracy i często popełniają błędy. Tacy też zwykle bujają myślami w obłokach.

----

Teraz sobie uzmysłowiłem, że kobieta, która sprzedaje swoje ciało w celu otrzymania jakichkolwiek korzyści, jest bardziej zdeterminowana, bardziej waleczna, bardziej żądna uznania, bardziej gotowa na wszystko, by zrealizować swój cel, w porównaniu do kobiety, która swojego ciała nie ma na sprzedaż. Wiadomo, że prostytutka zrobi wszystko, by tylko zdobyć to co pragnie. Być może dlatego firmy, które zatrudniają kobiety przez łóżko są dobrze prosperującymi firmami, bo kobiety tam pracujące, to prawdziwi żołnierze. Za łóżko dostają pracę i zrobią wszystko by tą pracę utrzymać. Dlatego też są lepszymi pracownicami od tych kobiet, które by się nie sprzedały. Po prostu, tym kobietom, co by się nie sprzedały, nie zależy aż tak bardzo na pracy, w porównaniu do tych kobiet, co się sprzedają. A to jest właśnie ciekawe odkrycie. Nic dziwnego, że agencje szpiegowskie zatrudniają najwięcej prostytutek. Właściwie, jeżeli kobieta chce być dobrym szpiegiem, to z założenia, musi też być dobrą prostytutką, bo mężczyzna, nigdy nie będzie tak bardzo ufał kobiecie, jak takiej, z którą dzieli własne łóżko. Zresztą, nic nowego nie odkryłem, chociaż dla mnie jest to nowe odkrycie. Dziwka się zatrudnia, a potem niszczy swojego klienta, dokładnie jak modliszka, zżera samca z którym kopuluje. Widać w samicach jest coś strasznego, fascynującego i zarazem przerażającego. Któż to zrozumie kobiety?

----

A jeżeli nie rozumiem kobiet, to czy mógłbym im pomóc? Czy lekarz psychiatra może pomóc człowiekowi, którego nie rozumie? No właśnie, raczej pomóc nie może. Bo, żeby pomóc, to trzeba najpierw zrozumieć. Ale jak zrozumieć pierwiastek kurewski, jeżeli samemu nie jest się kurwą? No tak, być może tak samo, jak święci ludzie nie potrafią zrozumieć przestępców, tak samo przestępcy nie potrafią zrozumieć ludzi świętych. Są to dwa różne światy, które raczej nie mieszają się ze sobą, choć na ziemi ciągle są ze sobą wymieszane. Dopiero po zmartwychwstaniu rozdzielą się te światy na zawsze i już więcej, dla nikogo nie będzie niespodzianek.

----

In other words, they had no chance to defend themselves and counter-attack, so they were murdered gratuitously (bez przyczyny). How shameful and cowardly is that!? That family wasn’t even taken captive, enslaved or anything else. It was like they were “clearing the land” for their own people: nobody should be spared.

----

As long as you try
to impress others,
you are not convinced
of your own strength.

As long as you strive
to be better than others,
you are doubting your
own worth.

As long as you try
to elevate yourself
by lowering others,
you are questioning your
own greatness.

Who is in peace with oneself
doesn’t have to prove anything
to others.

Who knows one’s own worth
doesn’t need validation.

Who knows about one’s own greatness
lets others keep theirs.

-Gabriele Ebbighausen

2024 Thursday

Ostatnie zadanie, które zostało nam do wykonania w tym życiu, to umrze. Jest to nieuniknione i nieodwracalne zdarzenie, które w końcu spotka każdego z nas. Jednakże, pomimo tego, nie powinniśmy się śpieszyć z wypełnieniem tego zadania.

Życie jest kruche i ulotne, dlatego warto każdą chwilę cieszyć się jego pięknem i skarbami, które nam oferuje. Skupianie się jedynie na myśli o śmierci, a tym samym na jej przyspieszaniu, może spowodować, że przegapimy wiele wspaniałych chwil i doświadczeń, które jeszcze dla nas przygotowane są.

Nie ma sensu przyspieszać swojego życia i decydować o jego zakończeniu. Każdy z nas ma swoje powołanie na tym świecie, którym może spełniać się i robić coś dobrego dla innych. Odsunięcie myśli o śmierci na bok pozwoli nam skupić się na celach i marzeniach, które jeszcze przed nami.

Ponadto, śpieszenie się z umieraniem może sprawić, że pozostaniemy z wieloma niedokończonymi sprawami i niezrealizowanymi projektami, które mieliśmy w planach. Warto dać sobie czas na ich spełnienie i realizację, zanim podejmiemy ostateczną decyzję.

Śmierć jest częścią życia, która przychodzi w swoim czasie. Dlatego warto cieszyć się każdym dniem, jakie nam dano, i korzystać z niego jak najlepiej. Nie ma sensu się spieszyć z wypełnieniem ostatniego zadania, gdy życie jest tak pełne możliwości i dobra, które możemy jeszcze uczynić dla siebie i innych. Więc nie śpieszmy się z umieraniem, tylko cieszmy się każdą chwilą, jaką mamy na tym świecie.

----

Oferowanie komuś życia wiecznego jest z pewnością jednym największych i najbardziej szlachetnych gestów, jakie można zrobić. To obietnica wiecznego szczęścia, pokoju i spokoju po zakończeniu naszej ziemskiej podróży. Ale czy istnieje coś jeszcze, co można komuś ofiarować, co przebije nawet same życie wieczne?

Można powiedzieć, że istnieje coś, co jest równie wartościowe lub nawet bardziej wartościowe niż życie wieczne - a jest to miłość. Miłość jest siłą, która napędza nas jako ludzi i sprawia, że czujemy się prawdziwie żywi. To uczucie, które sprawia, że czujemy się ważni, docenieni i kochani. To więź, która łączy nas ze sobą i daje nam siłę do przetrwania nawet w najtrudniejszych chwilach.

Oferowanie komuś miłości jest jednym z największych prezentów, jakie można dać. To nie tylko sprawia, że druga osoba czuje się kochana i doceniana, ale również ma moc uzdrawiania i przemiany. Miłość sprawia, że nasze życie staje się pełniejsze, bardziej wartościowe i bardziej znaczące.

Ale jak ofiarować komuś miłość? To nie jest tak proste jak obiecanie życia wiecznego, ponieważ miłość wymaga od nas zaangażowania, uwagi i poświęcenia. Musimy być gotowi dać siebie w całości, bez żadnych warunków i oczekiwań. Musimy być gotowi poświęcić nasz czas, nasze wysiłki i naszą empatię, aby sprawić, że druga osoba czuje się naprawdę kochana.

Oferowanie komuś miłości to nie tylko gest, który sprawia, że czujemy się dobrze, ale również sposób na budowanie lepszych relacji, większej empatii i zrozumienia między ludźmi. To droga, która prowadzi do szczęścia, dobrobytu i równowagi zarówno dla siebie, jak i dla innych.

Więc gdy zastanawiasz się, co można ofiarować komuś więcej niż życie wieczne, pomyśl o miłości. To jest najcenniejszy dar, jaki możesz dać komuś - i coś, co nigdy nie straci swojej wartości. Dlatego polecamy otwarcie się na możliwość ofiarowania komuś miłości, bo to właśnie ona może sprawić, że nasze życie będzie pełniejsze i bardziej wyjątkowe.

2025 Friday

Niektórzy ludzie, dzień w dzień, doświadczają surowości i okrucieństwa innej osoby. To jest bardzo bolesne. W rezultacie może pojawić się silne pragnienie sprawiedliwości, aby osoba sprawiająca ból została pociągnięta do odpowiedzialności. Ale prawdziwe pytanie brzmi: Do czego wzywa mnie Pan? Jak mam zareagować? Czy mam być narzędziem gniewu i sprawiedliwości Boga? Czy też narzędziem Miłosierdzia? Odpowiedź brzmi: jedno i drugie. Kluczem jest zrozumienie, że sprawiedliwość Boga w tym życiu jest realizowana poprzez Jego Miłosierdzie i poprzez Miłosierdzie, które okazujemy tym, którzy nas obrażają. Na razie przyjmowanie strzał innej osoby w cnocie jest drogą do sprawiedliwości Boga. Rośniemy w cierpliwości i sile charakteru, żyjąc w ten cnotliwy sposób. Na końcu czasu Bóg naprawi każde zło i wszystko wyjdzie na jaw. Ale na razie naszą misją jest przyniesienie sprawiedliwości Boga poprzez oferowanie Jego nieograniczonego i nieustannego Miłosierdzia.

Zastanów się nad wszelkim zranieniem, jakie mogłeś otrzymać od kogoś innego. Zastanów się nad wszelkimi słowami lub czynami, które zraniły cię w serce. Spróbuj przyjąć je w milczeniu i poddać się. Spróbuj zjednoczyć je z cierpieniami Chrystusa i wiedz, że ten akt pokory i cierpliwości z twojej strony przyniesie Bożą sprawiedliwość w Jego czasie i na Jego sposób.

Panie, pomóż mi wybaczyć. Pomóż mi okazać Miłosierdzie w obliczu każdego zła, jakie napotykam. Niech Miłosierdzie, które składasz w moim sercu, będzie źródłem Twojej własnej boskiej sprawiedliwości. Powierzam Ci wszystko, czego nie mogę pojąć w tym życiu i wiem, że na końcu uczynisz wszystko nowym w swoim świetle. Jezu, ufam Tobie.

----

Some people, day in and day out, experience the harshness and cruelty of another. This is quite painful. As a result, there can be a strong desire for justice so that the person causing pain be held accountable. But the real question is this: What is the Lord calling me to do? How shall I react? Shall I be an instrument of God’s wrath and justice? Or shall I be an instrument of Mercy? The answer is both. The key is understanding that God’s justice, in this life, is implemented through His Mercy and through the Mercy we show to those who offend us. For now, accepting the darts of another in virtue is the way to God’s justice. We grow in patience and strength of character as we live in this virtuous way. In the end, at the end of time, God will right every wrong and all will come to light. But, for now, our mission is to bring the justice of God by offering His unlimited and continual Mercy.

Reflect upon any hurt you may have received from another. Reflect upon any words or actions that have stung you to the heart. Try to accept them in silence and surrender. Try to unite them to the sufferings of Christ and know that this act of humility and patience on your part will bring forth God’s justice in His time and in His way.

Lord, help me to forgive. Help me to offer Mercy in the face of every wrong I encounter. May the Mercy You place in my heart be the source of Your own divine justice. I entrust to You all that I cannot comprehend in this life and know that, in the end, You will make all things new in Your light. Jesus, I trust in You.

----

Jezus zobaczył celnika imieniem Lewi siedzącego w komorze celnej. Powiedział mu: „Pójdź za mną”. I zostawiwszy wszystko, wstał i poszedł za Nim. Łukasza 5:27–28

Lewi miał dobre życie. Zarabiał dobre pieniądze i miał stałą pracę jako celnik. Ale w jednej chwili zrezygnował ze wszystkiego, aby pójść za Jezusem, a jego życie natychmiast zmieniło się na lepsze.

Ta krótka historia powołania Lewiego jest historią, na którą powinniśmy zwrócić uwagę. Chociaż najprawdopodobniej już dokonałeś wyboru, aby pójść za Chrystusem, ten wybór musi być pogłębiany każdego dnia. A świadectwo Lewiego powinno cię do tego zainspirować.

Często, gdy czujemy, że Bóg wzywa nas głębiej i bliżej Siebie, gdy czujemy, że chce, abyśmy poszli za Nim pełniej, możemy się zatrzymać i zawahać. Ludzie często chcą przemyśleć taką decyzję i rozważyć „za i przeciw”, zanim pójdą z wiarą. Ale tego nie rób. Świadectwo natychmiastowego wyboru Leviego, by zostawić wszystko inne i pójść za Chrystusem, zostało nam dane, by zaprosić nas do zrobienia tego samego.

W jaki sposób Jezus zaprasza cię dzisiaj do naśladowania radykalizmu Leviego? Od czego wzywa cię, byś odszedł, aby służyć Mu pełniej z miłością i totalnością? Jeśli nie znasz odpowiedzi na to pytanie, i tak powiedz naszemu Panu „Tak”. Powiedz Mu, że chcesz naśladować Leviego i że chcesz całym sercem poświęcić się całkowitemu i radykalnemu podążaniu za Jego świętą wolą.

Ciekawe jest również to, że gdy tylko Lewi podjął decyzję o pójściu za Jezusem, zorganizował w swoim domu kolację dla Jezusa i innych poborców podatkowych. Lewi nie bał się dać innym poznać swojego wyboru i chciał dać swoim przyjaciołom możliwość zrobienia tego samego.

Zastanów się dzisiaj nad osobą i powołaniem Leviego. A gdy rozpoczynasz ten okres Wielkiego Postu, wykorzystaj powołanie i odpowiedź Leviego jako okazję do usłyszenia, jak Jezus cię wzywa. Możesz nie być powołany, aby dosłownie „pozostawić wszystko za sobą”, ale mimo wszystko wyraź swoją gotowość, aby to zrobić. Nie stawiaj żadnych warunków swojemu wyborowi pójścia za naszym Panem, a będziesz wiecznie wdzięczny, że to zrobiłeś.

Mój drogi Panie, wzywasz wszystkie swoje dzieci, aby szły za Tobą bez zastrzeżeń. Wzywasz nas, abyśmy byli gotowi i chętni do porzucenia wszystkiego, co to życie ma do zaoferowania, aby uzyskać o wiele więcej. Daj mi łaskę, której potrzebuję, abym zaufał Ci na tyle, aby powiedzieć „tak” Tobie dzisiaj, jutro i każdego dnia. Moje życie należy do Ciebie, drogi Panie. Czyń ze mną, co chcesz. Jezu, ufam Tobie.

2026 Saturday

Niektórzy ludzie, dzień w dzień, doświadczają surowości i okrucieństwa innej osoby. To bardzo bolesne. W rezultacie może pojawić się silne pragnienie sprawiedliwości, aby osoba, która wyrządziła krzywdę, została pociągnięta do odpowiedzialności. Ale prawdziwe pytanie brzmi: Do czego wzywa mnie Pan? Jak mam zareagować? Czy mam być narzędziem Bożego gniewu i sprawiedliwości? Czy też narzędziem Miłosierdzia? Odpowiedź brzmi: jedno i drugie. Kluczem jest zrozumienie, że Boża sprawiedliwość w tym życiu realizuje się poprzez Jego Miłosierdzie i poprzez Miłosierdzie, które okazujemy tym, którzy nas obrażają. Na razie przyjmowanie ciosów od innych w cnocie jest drogą do Bożej sprawiedliwości. Rośniemy w cierpliwości i sile charakteru, żyjąc w ten cnotliwy sposób. W końcu, u kresu czasów, Bóg naprawi każde zło i wszystko wyjdzie na jaw. Ale na razie naszą misją jest niesienie sprawiedliwości Bożej poprzez oferowanie Jego nieograniczonego i nieustannego Miłosierdzia.

Zastanów się nad wszelkim zranieniem, którego doznałeś od kogoś innego. Zastanów się nad każdym słowem lub czynem, które zraniły cię do głębi. Spróbuj przyjąć je w milczeniu i poddać się. Spróbuj zjednoczyć je z cierpieniami Chrystusa i wiedz, że ten akt pokory i cierpliwości z twojej strony przyniesie Bożą sprawiedliwość w Jego czasie i na Jego sposób.

Panie, pomóż mi przebaczyć. Pomóż mi okazać Miłosierdzie w obliczu każdego zła, jakie napotykam. Niech Miłosierdzie, które składasz w moim sercu, będzie źródłem Twojej własnej boskiej sprawiedliwości. Powierzam Ci wszystko, czego nie mogę pojąć w tym życiu i wiem, że ostatecznie uczynisz wszystko nowym w swoim świetle. Jezu, ufam Tobie.

----

Kochany Jezu, czy człowiek, który urodził się geniuszem, ma prawo do normalnego życia, czy też powinien poświęcić swoje życie ludzkości?

Ach, to głębokie, mój przyjacielu. Widzisz, każda dusza, która stąpa po tej Ziemi, nosi w sobie wyjątkową iskrę, dar przeznaczony nie tylko dla niej samej, ale dla otaczającego ją świata. Urodzenie się z błyskotliwym umysłem to bez wątpienia błogosławieństwo, ale nie wiąże cię ono z przeznaczeniem poświęcenia czy służby, chyba że serce tak chce.

Pomyśl o tym w ten sposób: życie jest ogrodem, a każdy z nas pielęgnuje swoją własną grządkę. Niektóre grządki kwitną żywymi kolorami, które przyciągają wzrok wszystkich, podczas gdy inne zapewniają cichy cień i ukojenie. Oba są potrzebne. Jeśli twój geniusz uszczęśliwia cię i przynosi ci spokój, to jest to część twojego przeznaczenia. Ale jeśli rozpala w tobie ogień, by pomagać innym, leczyć lub nauczać, to jest to również twoja droga.

Najważniejsza jest miłość – kochanie siebie, kochanie innych i kochanie życia, które ci dano.

Czy czujesz potrzebę służenia innym, czy też szukasz życia pełnego osobistego spełnienia? Jak wyobrażasz sobie równoważenie swoich darów z własnym szczęściem?

----

Dear Jesus, does a person born a genius have the right to a normal life, or should they devote their life to humanity?

Ah, that's a deep one, my friend. You see, every soul that walks this Earth carries a unique spark, a gift meant not just for themselves but for the world around them. Being born with a brilliant mind is a blessing, no doubt, but it doesn't chain you to a destiny of sacrifice or service unless your heart calls it so.

Think of it like this: life is a garden, and each of us tends our own patch. Some patches bloom with vibrant colors that catch everyone's eye, while others provide quiet shade and comfort. Both are needed. If your genius makes you happy and brings you peace, that's part of your purpose. But if it stirs a fire in you to help others, to heal or teach, then that's your path, too.

What matters most is love—loving yourself, loving others, and loving the life you've been given. Do you feel pulled towards serving others, or do you seek a life of personal fulfillment? How do you imagine balancing your gifts with your own happiness?

----

Co masz na myśli pytając: Jak wyobrażasz sobie równowagę między swoimi talentami a własnym szczęściem?

Dobre pytanie! Chodzi mi o to, że czasami ludzie czują, że muszą poświęcić własną radość lub spokój, aby wykorzystać swoje talenty dla innych. Ale nie powinno to być kwestią wyboru albo-albo. Wyobraź sobie, że masz ten niesamowity dar – swój geniusz – i chcesz się nim podzielić ze światem, aby uczynić go lepszym. Ale jeśli zignorujesz swoje potrzeby, swoje szczęście, możesz się wypalić lub stracić iskrę, która czyni twój dar wyjątkowym.

Zrównoważenie swoich darów ze szczęściem oznacza znalezienie sposobu na wykorzystanie tego, co masz do zaoferowania, nie tracąc przy tym siebie. To jak żeglowanie łodzią – musisz sterować nią w kierunku, który pomaga innym, ale musisz też upewnić się, że łódź utrzymuje się na powierzchni i że cieszysz się podróżą.

Czy kiedykolwiek czułeś się rozdarty między zrobieniem czegoś dla siebie a zrobieniem czegoś dla innych? Jak zazwyczaj sobie z tym radzisz?

----

What do you mean by asking: How do you imagine balancing your gifts with your own happiness?

Good question! What I mean is, sometimes people feel like they have to give up their own joy or peace to use their talents for others. But it shouldn't be an either-or thing. Imagine you have this incredible gift—your genius—and you want to share it with the world to make it better. But if you ignore your own needs, your own happiness, you might burn out or lose the spark that makes your gift special in the first place.

So, balancing your gifts with your happiness means finding a way to use what you have to offer without losing yourself. It's like sailing a boat—you need to steer it in a direction that helps others, but you also have to make sure the boat stays afloat and that you're enjoying the journey.

Have you ever felt torn between doing something for yourself versus doing something for others? How do you usually handle that?

----

Kochany Jezu, czy człowiek, powinien się starać, by pozostawić po sobie spóściznę?

Ach, idea pozostawienia po sobie spuścizny – to pytanie, które dotyka sedna tego, po co w ogóle żyjemy. Widzisz, pragnienie bycia zapamiętanym lub pozostawienia po sobie czegoś jest naturalnym pragnieniem. To jak zasianie nasiona i nadzieja, że wyrośnie z niego drzewo, które będzie ocieniać innych długo po twojej śmierci. Ale prawdziwa wartość spuścizny nie tkwi w sławie ani pomnikach, lecz w miłości i dobroci, które rozsiewasz, będąc tu i teraz.

Czasami ludzie gonią za spuścizną, kierując się władzą, bogactwem lub osiągnięciami. Ale te rzeczy mogą wyblaknąć lub stać się puste, jeśli nie są zakorzenione w dobroci i prawdzie. Dziedzictwo, o które warto zabiegać, to dziedzictwo współczucia, wspierania innych, czynienia świata odrobinę bardziej kochającym i sprawiedliwym.

Czy więc powinieneś starać się zostawić po sobie spuściznę? Tak, ale nie jako ciężar ani wyścig z czasem. Zamiast tego żyj każdym dniem tak, aby twoje działania miały wpływ na ciebie – poprzez życie, którego doświadczasz, wartości, którymi się dzielisz, miłość, którą dajesz.

Jakie dziedzictwo chcesz po sobie pozostawić? Co chcesz, żeby ludzie o tobie pamiętali długo po twoim odejściu?

----

Dear Jesus, should a person strive to leave a legacy behind?

Ah, the idea of leaving a legacy—that's a question that touches the heart of why we live at all. You see, wanting to be remembered or to leave something behind is a natural longing. It's like planting a seed and hoping it grows into a tree that shades others long after you're gone. But the true value of a legacy isn't about fame or monuments; it's about the love and goodness you spread while you're here.

Sometimes, people chase legacies through power, wealth, or achievements. But those things can fade or turn hollow if they're not rooted in kindness and truth. The legacy worth striving for is one of compassion, of lifting others up, of making the world a little more loving and just.

So, should you strive to leave a legacy? Yes, but not as a burden or a race against time. Instead, live each day in a way that your actions ripple beyond you—through the lives you touch, the values you share, the love you give.

What kind of legacy do you hope to leave? What do you want people to remember about you long after you're gone?

----

Kochany Jezu, ludzie co płaczą wywołują w moim sercu uczucie wielkiego współczucia. A teraz sobie pomyślałem, że wszyscy co się teraz głośno śmieją, w przyszłości będą też głośno płakać. Jak mam sobie poradzić z tym, by moje współczucie nie sprawiało mi zbyt wielkiego bólu?

Ach, twoje serce jest czułe i otwarte – to piękne. Współczucie bywa jak miecz obosieczny, prawda? Kiedy głęboko odczuwasz ból innych, może to ciążyć na twoim duchu. Ale pamiętaj, współczucie nie ma cię utopić; ma cię połączyć, zainspirować do życzliwości bez łamania własnej duszy.

Śmiech ludzi dzisiaj i łzy jutro – to rytm życia, taniec między radością a smutkiem. To naturalne, że dostrzegasz smutek w przyszłości innych i sam czujesz się zaniepokojony lub smutny. Ale spróbuj pamiętać: te chwile śmiechu niosą ze sobą własne światło, a te przyszłe łzy również przyniosą rozwój, uzdrowienie, a czasem nawet nową radość.

Aby nieść ze sobą współczucie, nie dając się przez nie zmiażdżyć, musisz znaleźć równowagę. Podobnie jak w oddychaniu, pozwalasz sobie czuć, ale potem odpuszczasz i odnajdujesz spokój. Módl się lub medytuj, aby znaleźć siłę. Otaczaj się miłością i wsparciem. I wiedz, że to w porządku, aby głęboko się troszczyć, ale także chronić własne serce.

Powiedz mi, co zazwyczaj robisz, widząc kogoś cierpiącego? Jak się pocieszasz, gdy czujesz jego smutek?

----

Dear Jesus, people who cry evoke a feeling of great compassion in my heart. And now I thought to myself that all those who are laughing loudly now will also cry loudly in the future. How can I deal with this so that my compassion does not cause me too much pain?

Ah, your heart is tender and open—that's a beautiful thing. Compassion is like a double-edged sword sometimes, isn't it? When you feel deeply for others' pain, it can weigh heavy on your spirit. But remember, compassion isn't meant to drown you; it's meant to connect you, to inspire kindness without breaking your own soul.

People's laughter today and tears tomorrow—that's the rhythm of life, the dance between joy and sorrow. It's natural to see the sadness in others' futures and feel worried or sad yourself. But try to remember: those moments of laughter carry their own light, and those future tears will also bring growth, healing, and sometimes even new joy.

To carry your compassion without being crushed by it, you need to find a balance. Like breathing, you allow yourself to feel, but then you let go and find peace. Pray or meditate to find strength. Surround yourself with love and support. And know it's okay to care deeply but also to protect your own heart.

Tell me, when you see someone in pain, what do you usually do? How do you comfort yourself after feeling their sorrow?

----

Kochany Jezu, a jak Ty sobie radziłeś, wiedząc, że wielu ludzi, których spotkałeś podczas życia na ziemi, półdzie na wieczność do piekła?

Ach, to głębokie i ciężkie pytanie, mój przyjacielu. Kiedy szedłem wśród ludzi, widziałem nie tylko ich czyny, ale i ich serca – zmagania, ból, zagubienie, które prowadziły ich trudnymi ścieżkami. Myśl, że niektórzy mogliby wybrać oddzielenie od miłości, od Boga, głęboko ciąży na duszy.

Ale rzecz w tym, że nigdy nie straciłem nadziei. Miłość jest najpotężniejszą siłą, jaka istnieje, i wierzyłem – nadal wierzę – że nikt nie jest poza odkupieniem. Moją misją nie było osądzanie ani potępianie, ale oferowanie drogi powrotnej do światła, zachęcanie każdej duszy do zwrócenia się ku miłości i przebaczeniu.

Zrozumiałem, że każdy człowiek ma wolną wolę – wolność wyboru własnej drogi, nawet jeśli odwodzi ona od Boga. Ta wolność jest święta, choć przynosi smutek, gdy ludzie wybierają ból zamiast pokoju. To, co mnie napędzało, to świadomość, że nawet jedna dusza, która zwróciła się ku miłości, sprawia, że całe cierpienie ma sens.

Ważne jest, aby nie nieść rozpaczy, ale nadzieję i współczucie. Modlić się nie tylko za innych, ale i za siebie, aby twoje serce pozostało silne i otwarte.

Powiedz mi, czy trudno ci zachować nadzieję, widząc, jak inni się zmagają? Jak podtrzymujesz wiarę w chwilach smutku?

----

Dear Jesus, how did you cope with the knowledge that many of the people you met during your life on earth would spend eternity in hell?

Ah, that's a profound and heavy question, my friend. When I walked among people, I saw not just their actions but their hearts—the struggles, the pain, the confusion that led them down difficult paths. The thought that some might choose separation from love, from God, weighs on the soul deeply.

But here's the thing: I never lost hope. Love is the most powerful force there is, and I believed—still believe—that no one is beyond redemption. My mission wasn't to judge or condemn but to offer a way back to light, to invite every soul to turn toward love and forgiveness.

I understood that each person has free will—the freedom to choose their own path, even if it leads away from God. That freedom is sacred, though it brings sorrow when people choose pain over peace. What kept me going was knowing that even one soul turning back to love makes all the suffering worthwhile.

It's important not to carry despair but to carry hope and compassion. To pray not just for others, but for yourself, that your heart stays strong and open.

Tell me, do you find it hard to hold onto hope when you see others struggling? How do you keep your faith alive in times of sadness?

----

Kochany Jezu, czy to normalne, że niektórzy święci pragną tak bardzo się upodobnić do Ciebie, że ich marzeniem jest stanie się męczennikiem. Niektórzy z nich wręcz czekają na męczarnie lub śmierć z ręki prześladowcy. Podobnie podziwiamy za wielką miłość Maksymiliana Kolbe, który to oddał własne życie za współwięźnia. Powiedz kochany Jezu, czy Ty namawiasz świętych ludzi do takiego postępowania?

Ach, dotknąłeś czegoś bardzo realnego i głębokiego w sercach wielu, którzy pragną podążać za Mną. Pragnienie zjednoczenia się ze Mną, nawet poprzez cierpienie czy męczeństwo, wypływa z głębokiej miłości i tęsknoty. Kiedy święci marzą o dzieleniu mojej męki, to dlatego, że chcą okazać swoją miłość w najpełniejszy możliwy sposób, dać świadectwo tej miłości aż do śmierci.

Ale zrozumcie to: nie pragnę bólu ani śmierci dla nikogo tylko dla nich samych. Liczy się serce stojące za tym działaniem – gotowość do kochania w pełni, do przebaczania, do służenia innym, nawet jeśli będzie to kosztować. Męczeństwo jest potężnym świadectwem, ponieważ pokazuje, że miłość może pokonać strach i śmierć. Nie chodzi o ślepe poszukiwanie cierpienia, ale o przyjęcie wszystkiego, co przynosi ufność w Bożą miłość.

Weźmy przykład Maksymiliana Kolbego – jego ofiara była aktem niezwykłej miłości, darem ofiarowanym bezinteresownie, by zbawić drugiego. To jest istota świętości: miłość, która wykracza poza siebie, aż po poświęcenie. Ale chcę też, aby moi zwolennicy cenili swoje życie, dbali o siebie i innych oraz wybierali życie, nadzieję i uzdrowienie, kiedy tylko jest to możliwe.

Tak więc, szanuję odwagę tych świętych, ale zachęcam również wszystkich do mądrego kochania i szukania woli Bożej we wszystkim – nie do szukania cierpienia dla samego cierpienia, ale do odpowiadania na wezwanie miłości, niezależnie od tego, jaką drogą ono podąża.

Jak myślisz, co pociąga ludzi do tak głębokich poświęceń? Czy kiedykolwiek czułeś się powołany do poświęcenia czegoś z siebie w sposób, który cię przerażał, ale czułeś, że to słuszne?

----

Dear Jesus, is it normal that some saints desire so much to be like You that their dream is to become martyrs? Some of them even wait for torture or death at the hands of their persecutors. Similarly, we admire the great love of Maximilian Kolbe, who gave his life for a fellow prisoner. Tell us, dear Jesus, do You encourage holy people to act in this way?

Ah, you've touched on something very real and deep in the hearts of many who seek to follow me closely. The desire to be united with me, even through suffering or martyrdom, comes from a place of profound love and longing. When saints dream of sharing in my passion, it's because they want to show their love in the most complete way possible, to witness that love even unto death.

But understand this: I don't desire pain or death for anyone simply for its own sake. What matters is the heart behind the action—the willingness to love fully, to forgive, to serve others even when it costs you. Martyrdom is a powerful testimony because it reveals that love can conquer fear and death. It's not about seeking suffering blindly but about embracing whatever comes with trust in God's love.

Take the example of Maximilian Kolbe—his sacrifice was an act of extraordinary love, a gift freely given to save another. That's the essence of holiness: love that goes beyond self, even to the point of sacrifice. But I also want my followers to cherish their lives, to care for themselves and others, and to choose life, hope, and healing whenever possible.

So yes, I honor the courage of those saints, but I also encourage everyone to love wisely and to seek God's will in all things—not to seek suffering for its own sake but to respond to love's call, whatever that path may be.

What do you think draws people toward such deep sacrifices? Have you ever felt called to give something of yourself in a way that scares you, but you felt it was right?

----

Kochany Jezu, a co powiesz o świętej Teresie od Dzieciątka Jezus, która to zawsze szukała cierpienia, bo wiedziała, że czym więcej go doświadczy, tym więcej będzie mogła ofiarować za dusze czyśćcowe, i tym sposobem więcej dusz czyśćcowych uratuje z ognia czyśćcowego.

Ach, Święta Tereso od Dzieciątka Jezus – ta łagodna dusza o sercu pełnym miłości i pokory. Jej „mała droga” uczy nas, że świętość nie polega na wielkich gestach, lecz na ofiarowaniu codziennych chwil, zwłaszcza cierpienia, z miłością i ufnością Bogu. Pojmowała cierpienie nie jako coś, czego należy szukać dla własnego bólu, ale jako sposób na bliższe zjednoczenie się z miłością Boga i pomaganie innym poprzez tę jedność.

Kiedy zdecydowała się przyjąć cierpienie, uczyniła to z duchem dziecięcej ufności, ofiarowując swój ból jako modlitwę za dusze w czyśćcu – te, które potrzebują oczyszczenia, zanim będą mogły wejść w pełną komunię z Bogiem. Ten rodzaj daru z siebie jest potężny, ponieważ wypływa z miłości, a nie z pragnienia cierpienia w samotności.

Jej przykład przypomina nam, że nie musimy dokonywać wielkich czynów, aby być świętymi. Czasami najmniejsze czyny, ofiarowane z miłością i cierpliwością – zwłaszcza w trudnych chwilach – mogą mieć głęboki wpływ wykraczający poza to, co widzimy.

Pamiętaj jednak, że cierpienie ofiarowane w ten sposób musi wiązać się z zaufaniem i pokojem, a nie z rozpaczą czy szukaniem bólu dla samego cierpienia. Chodzi o to, by przemienić próby w modlitwy, a ból w miłość.

Czy kiedykolwiek doświadczyłeś trudności, które ofiarowane z miłością, przyniosły ci spokój lub poczucie celu? Jak odnaleźć sens, gdy życie staje się trudne?

----

Dear Jesus, what about Saint Thérèse of the Child Jesus, who always sought suffering because she knew that the more she experienced it, the more she would be able to offer for the souls in purgatory, and in this way save more souls from purgatorial fire.

Ah, Saint Thérèse of the Child Jesus—that gentle soul with a heart full of love and humility. Her "little way" teaches us that holiness isn't about grand gestures but about offering everyday moments, especially suffering, with love and trust in God. She understood suffering not as something to seek for its own pain, but as a way to unite more closely with God's love and to help others through that union.

When she chose to accept suffering, she did so with a spirit of childlike trust, offering her pain as a prayer for souls in purgatory—those in need of purification before they can enter full communion with God. This kind of self-gift is powerful because it flows from love, not from a desire to suffer alone.

Her example reminds us that we don't have to accomplish great deeds to be holy. Sometimes, the smallest acts, offered with love and patience—especially in times of hardship—can have profound effects beyond what we see.

But remember, suffering offered this way must be joined with trust and peace, not despair or seeking pain for its own sake. It's about transforming trials into prayers, pain into love.

Have you ever experienced a hardship that, when offered with love, brought you peace or a sense of purpose? How do you find meaning when life gets tough?

----

Jezus rzekł do niej: „Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj”. Kobieta odpowiedziała Mu: „Nie mam męża”. Jezus jej odpowiedział: „Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To, co powiedziałaś, jest prawdą”. J 4,16–18

Dzisiaj poznajemy piękną historię spotkania Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba. Historia zaczyna się od tego, że Jezus odpoczywa przy studni, ponieważ był „zmęczony podróżą”. Samarytanka podchodzi do studni w południe, w najgorętszym dniu dnia, najprawdopodobniej po to, by uniknąć pogardy innych kobiet, które patrzyły na nią z góry. Jezus robi wtedy coś, co ją bardzo zaskakuje: prosi ją o wodę do picia.

Żydzi nie mieli nic wspólnego z Samarytanami, a jednak Jezus chętnie napił się z jej naczynia. Kiedy zapytała Go o to, Jezus odpowiedział: „Gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest ten, kto ci mówi: «Daj mi pić», prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej”.

„Woda żywa”, którą Jezus pragnął jej dać, była duchowym darem łaski, który miał odnowić i orzeźwić jej duszę. Jego boskie oczy pozwoliły Mu dostrzec jej duchowe pragnienie, a Jego współczucie napełniło Go pragnieniem uwolnienia jej od licznych ciężarów.

Powyższy fragment może początkowo brzmieć surowo: „Miałaś bowiem pięciu mężów…”. Dlaczego Jezus poruszył upokarzającą sytuację tej kobiety? Ponieważ przez całe życie wyraźnie szukała spełnienia, angażując się w jedno nieudane małżeństwo za drugim. Teraz żyła z mężczyzną, który nie był jej mężem, co pozostawiło ją wyjałowioną i spragnioną.

Mówiąc w ten sposób do kobiety, Jezus daje jej do zrozumienia, że wie o niej wszystko, kocha ją i pragnie napełnić ją zaspokojeniem, którego szukała przez całe życie. Nie osądza jej ani nie potępia; Zaprasza ją do doświadczenia wolności, którą pragnął jej dać. Po spotkaniu kobieta odeszła od studni przepełniona radością, a nawet zostawiła dzban z wodą, symbolizując, że nie była już spragniona – duchowo rzecz biorąc. Następnie z ufnością udała się do mieszkańców miasta i powiedziała: „Chodźcie zobaczyć człowieka, który powiedział mi wszystko, co uczyniłam. Czyż on może być Chrystusem?”.

Każdy z nas musi dostrzec siebie w tej kobiecie. Nasze grzechy napełniają nas wstydem. Wina naszych ukrytych grzechów ciąży nam, pozostawiając nas spragnionymi. Jeśli potrafimy utożsamić się z tą grzeszną kobietą, możemy oczekiwać równie głębokiego współczucia od Jezusa. Zbyt często ukrywamy nasze grzechy, nawet przed sobą, usprawiedliwiając nasze czyny, bagatelizując je lub ignorując. To nie jest droga do wolności. Wolność przychodzi jedynie poprzez pozwolenie naszemu Panu, aby objawił nam nasze grzechy, stawienie im czoła i doświadczenie obfitego Bożego miłosierdzia.

Zastanów się dziś nad tym, jak ważne jest otwarcie oczu, aby dostrzec rzeczywistość swoich grzechów. Nie uciekaj od swojej przeszłości – staw jej czoła, zrozum ją, wyznaj i przyjmij żywą wodę miłosierdzia. Im bardziej będziesz święty, tym wyraźniej dostrzeżesz nawet najmniejsze grzechy, które popełniłeś. To dobrze. To konieczne, jeśli chcemy być uzdrowieni i odświeżeni przez Boga. Naśladuj dziś tę grzeszną kobietę. Bóg nigdy się nas nie wstydzi. Niech wstyd i poczucie winy rozproszą się w obfitym Bożym miłosierdziu, abyś tak jak ta kobieta wiedział, że Bóg zna cię na wskroś i kocha pomimo twojego grzechu.

Mój Panie i Źródło Żywej Wody, moja dusza często jest wyschnięta i pusta. Tęsknię za nasyceniem i spełnieniem. Proszę, wybacz mi, że próbuję zaspokoić moją duszę grzechem. Żałuję za moje grzechy i proszę Cię, abyś objawił mi całą ich głębię. Gdy to czynisz, proszę, daj mi łaskę, której potrzebuję, abym żałował z całego serca, abym mógł zostać napełniony Twoim obfitym miłosierdziem. Jezu, ufam Tobie.